Była pierwsza środa października i deszcz bębnił w okna liceum nr 8 jak dziecięcy bębenek. Lena, Wiktor i Zosia siedzieli skuleni pod schodami, próbując niezauważalnie zniknąć z zasięgu wzroku pani Woźnej. To był ich stały punkt spotkań, miejsce, gdzie można było po prostu być sobą. Nastroje mieli dziś różne: Wiktor złościł się na cały świat, Lena była wyraźnie spięta przez zbliżający się sprawdzian, a Zosia miała łzy w oczach po rozmowie z rodzicami. Przy podziemnym wywietrzniku, którego chyba nikt od lat nie otwierał, Zosia przypadkiem kopnęła stopą w metalową kratkę. Ta, ku ich zaskoczeniu, z hukiem odpadła, odsłaniając wąskie przejście. Przez chwilę nikt się nie odzywał. Wreszcie Lena szepnęła: "Ej, zobaczcie, tam na dole... coś świeci." Wiktor jako pierwszy rzucił się na kolana. "To tylko piwnica," mruknął, choć wyglądał bardziej zaintrygowany niż przestraszony. Zosia zawahała się, ale Lena, jakby zapomniała o stresie, już wyciągała latarkę z telefonu. Nie minęła minuta, a cała trójka zsunęła się do środka. Pod szkołą natrafili na wąski korytarz, którego ściany połyskiwały zielonkawym światłem. Powietrze było dziwnie gęste, jakby niosło ze sobą nie tylko zapach starych cegieł, ale i coś niemal namacalnego – ich własne emocje. Wiktor poczuł, jak złość w nim narasta, a światło wokół zaczęło pulsować. Lena usłyszała szept: „Nie bój się”, który rozbrzmiał wyraźnie w jej głowie, choć nie był wypowiedziany przez żadną z przyjaciółek. Zosia zatrzymała się i dotknęła ściany. W miejscu, gdzie jej dłoń zetknęła się z kamieniem, pojawiła się błękitna smuga. Nagle rozległ się trzask – coś za ich plecami zamknęło wejście do korytarza. Wszyscy odwrócili się gwałtownie. W ciemności rozbłysły szmaragdowe litery układające się w nieznane im słowo. Ale zanim zdążyli przeczytać, z głębi tunelu rozległ się cichy płacz, a potem... stłumiony śmiech. Cała trójka zamarła, czując, jak własne emocje zaczynają żyć własnym życiem w szmaragdowym korytarzu.