Kiedy Staś przekroczył próg Liceum im. Marii Skłodowskiej-Curie, czuł tylko ścisk w żołądku. Dopiero co przeprowadził się do miasta i nie znał tu nikogo. Jego mama powtarzała, że nowy początek to szansa na niezwykłe przygody, ale póki co zauważał tylko pełne ciekawości spojrzenia i szmer rozmów na korytarzach. Szkoła była stara i majestatyczna – w wysokim suficie auli pysznił się zdobiony zegar, a wąskie korytarze kryły setki zamkniętych na klucz drzwi. Staś szedł z głową spuszczoną aż do momentu, gdy wpadł na kogoś tak mocno, że niemal przewrócił się na plecak. – Ostrożnie, nowy – zaśmiała się dziewczyna, wyciągając do niego rękę. – Jestem Lena. Też się kiedyś tu zgubiłam. Chwilę później szli już razem do klasy, a Lena tłumaczyła, gdzie lepiej nie siadać, bo marcowe promienie słońca oślepiają przez godzinę i pół. Staś poczuł się odrobinę lepiej. Po lekcjach Lena zaproponowała szybkie zwiedzanie szkoły. Prowadziła go przez labirynt korytarzy, aż znaleźli się pod wspomnianym zegarem. Wtedy Staś zauważył coś dziwnego – małe, metalowe drzwiczki tuż pod tarczą, ledwie widoczne zza cokołu. – Patrz – szepnął. – Czy to zawsze tu było? Lena spojrzała zaintrygowana. – Nigdy nie zwróciłam uwagi. Pewnie nikt tego nie otwierał od lat. Nagle usłyszeli cichy brzęk i… drzwiczki uchyliły się lekko, jakby ktoś od środka próbował je otworzyć. Z ich wnętrza dobiegło ledwie słyszalne skrzypienie i pojawił się kawałek pożółkłej kartki. – Wyciągnij to! – szepnęła Lena, patrząc na Stasia szeroko otwartymi oczami. Staś powoli wsunął dłoń do środka i poczuł pod palcami chłodny papier. Kiedy wyciągnął kartkę, zobaczyli na niej dziwny rysunek: schemat szkoły z zaznaczonym krzyżykiem w miejscu, do którego nie prowadziły żadne znane drzwi ani korytarze. – Co to jest? – jęknęła Lena. – Myślisz, że to… mapa? Wtedy z wnętrza zegara dobiegły ich dwa szybkie uderzenia metalu o metal. Po chwili ciszy usłyszeli powolne kroki zbliżające się do auli od strony pustego skrzydła szkoły…