Za miastem, tuż przy ogromnym, starym dębie, stoi najmniejsza szkoła na świecie. Chodzą tam Lena, Wojtek i mały Ignacy. Pewnego dnia, gdy kończyły się lekcje, Lena zauważyła, że zegar na szkolnym korytarzu chodzi... do tyłu! Nikt prócz nich tego nie widział. Gdy opowiedzieli pani Ani, ich nauczycielce, tylko uśmiechnęła się zagadkowo i powiedziała, żeby nie zawsze wierzyć zegarom. Podczas przerwy dzieci znalazły na podwórku małe ślady prowadzące prosto pod wielki dąb. Stamtąd dochodziły ledwie słyszalne dźwięki, jakby ktoś szeptał bardzo cicho. – Może to jeż? – zapytał Ignacy. – Albo stary kot pana Stasia? – zgadywał Wojtek. Ale Lena pokręciła głową. – Nigdy nie słyszałam takiego szeptu. Wspólnie postanowili wrócić tu po zmroku, gdy nie będzie dorosłych. Przyszli z latarkami i… zobaczyli, że pod korzeniami dębu coś mignęło. Obrócili się szybko – dźwięk powtórzył się głośniej, a z podziemi wyłoniło się...