Nigdy wcześniej nie uważałem swojej szkoły za ciekawe miejsce. Długie korytarze pachnące kredą, tablice z resztkami starych równań i szafki, które trzeszczały przy każdym otwarciu – to wszystko wydawało się po prostu tłem do codziennych zmagań z kartkówkami i odpowiedziami ustnymi. Ale tamtego dnia, w pierwszy poniedziałek po feriach zimowych, coś się zmieniło. Wszystko zaczęło się od nowego nauczyciela historii. Pan Borkowski był zupełnie inny niż reszta nauczycieli. Zamiast garnituru nosił ciemny golf, a na nosie miał okrągłe okulary, których szkła dziwnie mieniły się pod światłem. Jego głos był cichy, ale nawet najgłośniejsi z klasy milkli, kiedy zaczynał opowieści o dawnych czasach. Nikt nie wiedział, skąd się wziął, bo żadna z nauczycielek nie chciała o nim mówić. Tego dnia po lekcjach zostałem w szkole razem z Mają i Michałem – moimi najlepszymi przyjaciółmi. Maja była mistrzynią w łamigłówkach, a Michał… cóż, umiał rozkręcić i złożyć niemal każdy przedmiot znaleziony na terenie szkoły. Naszą uwagę zwróciło coś dziwnego na końcu najstarszego skrzydła szkoły – drzwi z tabliczką „Magazyn”, do których nigdy wcześniej nie zwracaliśmy uwagi. Tym razem były lekko uchylone. – Chyba powinno być zamknięte – szepnęła Maja, rozglądając się nerwowo. – Zawsze jest zamknięte na klucz. Michał, jak to Michał, już wyciągał latarkę z plecaka. – Może tam trzymają zapasowe ławki albo stare mapy – mruknął. Nie wiadomo jak, ale zanim zdążyliśmy pomyśleć, weszliśmy do środka. Było ciemno i pachniało kurzem, ale w świetle latarki zobaczyliśmy szczelinę między regałami. Wydawało się, że za nimi powinno być tylko ściana, ale zauważyliśmy, że jedna z płyt gipsowych delikatnie odstaje. Pchnąłem ją, a za nią ukazały się wąskie, kręte schody prowadzące do góry. Zamiast typowego magazynu trafiliśmy na coś, co wyglądało jak wejście na dach. Jednak nie było to zwyczajne wyjście – drzwi były metalowe i ciężkie, a na ich powierzchni widniały dziwne, wygrawerowane wzory. Zawahałem się, ale ciekawość była silniejsza. Otworzyliśmy drzwi i stanęliśmy na płaskim dachu szkoły. Przed nami, dokładnie na środku, stał pan Borkowski z rozłożoną wielką, skórzaną mapą. Twarz miał zwróconą ku zachodzącemu słońcu i wyglądał, jakby czegoś nasłuchiwał. Zanim zdążyliśmy wycofać się na schody, pan Borkowski odwrócił się powoli w naszą stronę. Jego oczy, odbijające ostatnie promienie światła, wyglądały zupełnie inaczej niż podczas zwykłej lekcji. Uniósł rękę, dając nam znak, byśmy podeszli bliżej. Po chwili ciszy powiedział zagadkowym tonem: – Wiedziałem, że to wy pierwsi znajdziecie drogę tutaj. Macie odwagę, by zrobić kolejny krok? Zrobiło się cicho – tak cicho, że słychać było tylko szum wiatru nad szkolnym boiskiem. Staliśmy na progu czegoś, czego nie rozumieliśmy, ale wiedzieliśmy, że nasze szkolne życie już nigdy nie będzie takie samo…