Już samo przyjście pierwszego września do nowej szkoły wydawało się Kacprowi czymś zupełnie absurdalnym, ale kiedy zobaczył, że budynek szkoły… stoi na wielkich, żółtych kołach, uznał, że to żart na miarę jego młodszego brata. – Może to jakaś mobilna szkoła? – zażartowała Ola, stojąc obok niego z nosem w telefonie. – Za chwilę zacznie nas wozić wokół rynku i uczyć kaligrafii na zakrętach. Przed wejściem tłoczyli się uczniowie. Część robiła sobie zdjęcia z ogromną, przerdzewiałą tablicą informującą: "SZKOŁA PODSTAWOWA NR 11 IM. KOSMICZNYCH ODKRYWCÓW". Kacper obrócił się do swojego kumpla, Michała: – Tylko czekam, aż każe nam malować Marsa na dywanie w czasie jazdy. Michał pokiwał głową z powagą artysty, po czym syknął: – Widzieliście dyrektora? Podobno w zeszłym roku udawał, że jest robotem, i mówił tylko w języku zero-jedynkowym. Ola prychnęła śmiechem, ale w tym momencie drzwi szkoły się otworzyły i na szczycie metalowych schodów pojawił się mężczyzna w cylindrze, z przyklejonymi do uszu antenkami zrobionymi z patyczków od lodów i srebrnej folii. – Drodzy uczniowie! – zawołał z patosem. – Witamy na pokładzie szkoły przyszłości! Przedstawiam wam najnowszy wynalazek edukacyjny: lekcje w ruchu! Ruszamy za pięć minut, więc zapnijcie pasy… i przygotujcie się na niespodzianki. Zaczniemy od wybuchowych doświadczeń chemicznych! Wszyscy popatrzyli po sobie z niedowierzaniem. Kacper czuł, że zaraz eksploduje – z ciekawości albo ze śmiechu. Jeszcze nikt nie wiedział, co dokładnie oznaczają „wybuchowe doświadczenia”, ale kiedy pojazd-szkoła nagle ruszył, a na korytarzu rozległ się dźwięk syreny, wszyscy wstrzymali oddech. Wtedy w głośnikach odezwał się głos dyrektora: – Uwaga, uwaga! Rozpoczynamy wielką akcję Tajemnicza Paczka. Kto pierwszy znajdzie ukryty przedmiot, otrzyma… I tu sygnał się urwał, a cała szkoła na kółkach gwałtownie skręciła w stronę ciemnego lasu za miastem...