Zuza studiowała filozofię na Uniwersytecie w starym, neogotyckim gmachu, którego korytarze znała na pamięć — przynajmniej tak jej się wydawało. Pewnego jesiennego popołudnia, kiedy światło zachodzącego słońca zaglądało do biblioteki przez kolorowe witraże, Zuza natknęła się na coś, co nie pasowało do jej codziennej rutyny. Podczas szukania książki o mitologii nordyckiej pod regałem z literaturą skandynawską jej palce wyczuły spękaną cegłę. Nacisnęła ją przez przypadek — a może to było przeznaczenie? — i ściana zadrżała, odsłaniając wąski korytarz. Serca zaczęło jej bić szybciej, ale ciekawość wygrała z rozsądkiem. Weszła do środka. Chłodne powietrze i zapach starych ksiąg prowadziły ją coraz głębiej. Schody, których nie było na żadnej mapie uczelni, opadały spiralnie w dół. Gdy w końcu dotarła na dół, ujrzała drzwi z napisem: "Klub Kameralny – wejście tylko dla wtajemniczonych". Wahanie trwało chwilę. Zapukała. Drzwi otworzył wysoki mężczyzna w czarnym fraku. Jego oczy błyszczały niezwykłym światłem, a w tle słychać było delikatną muzykę. Zuza weszła do środka, gdzie czekało już kilkanaście osób pochylonych nad starożytnymi księgami i szachownicami. Na środku sali stał dziwny przedmiot: niewielka skrzynka inkrustowana tajemniczymi symbolami. Każdy obecny wpatrywał się w nią, jakby oczekiwał nadejścia czegoś niezwykłego. — Witamy, Zuzanno. Czekaliśmy na ciebie — powiedział gospodarz. — Chcielibyśmy pokazać ci coś, co zmieni twoje spojrzenie na świat. Zuza poczuła mieszankę ekscytacji i lęku. Wszyscy zebrani spojrzeli na nią. — Jeśli jesteś gotowa — odezwał się znów mężczyzna — możesz otworzyć skrzynkę. W sali zapadła cisza. Dłoń Zuzy drżała, gdy sięgała po wieko. W tej samej chwili wszystkie światła na moment zgasły i...