Mgła unosiła się nad ziemią niby obrus utkany ze srebra, a gałęzie drzew szeptały coś pod nosem. Lena szła pierwsza, ściskając rączkę starej, mosiężnej latarni, którą jeszcze przed chwilą widziała w zakurzonym kącie biblioteki. Mikołaj, oparty o korę zmurszałego dębu, sprawdzał kompas w telefonie. „To niemożliwe...”, mruknął, patrząc na obracającą się bezsensownie igłę. Do lasu weszli przez zardzewiałą furtkę ukrytą za płotem starego dworu. Lena zauważyła ją tylko dlatego, że przez szparę błysnęło coś nieziemskim światłem. Przekroczyli próg parę minut temu, lecz czas zaczynał się tu rozciągać i skręcać w dziwaczny sposób. Wyświetlacz telefonu raz pokazywał świt, raz środek nocy. Wokół nich rozciągał się Las Astralny – miejsce, o którym krążyły legendy wśród mieszkańców podmiejskich osiedli. Podobno w głębi drzemało coś prastarego, a ci, którzy szli zbyt daleko, odnajdywali więcej niż tylko drogę powrotną. „Słyszysz to?”, Lena zatrzymała się nagle. Między korzeniami dostrzegła szklane odłamki tworzące idealne koło. Migotały subtelnymi barwami, a każda barwa zdawała się odpowiadać za inny dźwięk – jakby las miał własną gamę. Gdy nachylili się bliżej, zauważyli ledwo widoczne znaki wyryte w ziemi. „Patrz!”, krzyknął Mikołaj, gdy oszronione liście zaczęły unosić się w powietrze, wirując wokół nich bez dotyku wiatru. W środku kręgu pojawiła się postać zbudowana z cieni i światła, a powietrze zatrzeszczało od energii. Wszystko dookoła ucichło, a czas wydawał się zatrzymany. Postać spojrzała na nich oczami, które odbijały obrazy miejsc, jakich nigdy wcześniej nie widzieli – pałaców z kryształów, latających wysp, gór unoszących się jak pyłki. Głos zabrzmiał miękko, choć nie mógł należeć do niczego ludzkiego: „Tylko ci, którzy odkryją prawdziwe imię lasu, mogą wrócić do swojego świata. Jesteście gotowi?” Lena wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Mikołajem, a potem oboje przekroczyli granicę szklanego kręgu, nie wiedząc jeszcze, co czeka ich po drugiej stronie...