Lena miała czternaście lat i pachniała kurzem biblioteki po deszczu. Każde popołudnie porządkowała kartony darów w chłodnej piwnicy filii miejskiej. Tego dnia znalazła szkicownik z czarną okładką, gładki i lekko ciepły. Na grzbiecie nie było tytułu, tylko zarys gwiazdy jak odciski kciuków. Lena dotknęła wzoru i poczuła mrowienie, jakby kartki oddychały pod skórą. Za oknem warczał tramwaj, a rynny stukały, jakby odliczały sekundy. Otworzyła szkicownik; strony były puste, lecz na papierze mieniły się kropki. Układały się w siatkę nieba, jak mapa, której brakowało kilku gwiazd. Lena dmuchnęła ostrożnie, a brakujące punkty zapłonęły bladym srebrnym światłem. Zwykły ołówek zostawiał linię, która drżała, unosiła się i wiła jak nić. Narysowała okno; na murze piwnicy pojawił się chłodny, migoczący prostokąt. Z wnętrza okna czuła zapach lodu i czegoś dawno niewypowiedzianego. Drzwi skrzypnęły; zajrzał Patryk, roznoszący plakaty o nocnym czytaniu pod chmurką. Zamarł, widząc jak Lena wkłada dłoń w świecący kontur, jak w wodę. — To jest bezpieczne? — zapytał, ale oczy miał bardziej głodne niż ostrożne. Lena naszkicowała papierową łódkę; chlapnęła do zlewu jako maleńka srebrna rzecz. Popłynęła pod prąd wody, i zawisła, jakby nie pamiętała o grawitacji. — Jeśli to działa, możemy znaleźć wszystko, co kiedykolwiek zniknęło — wyszeptał. — To nie jest szkicownik — powiedział Patryk, ściszając głos — to klucz. Lena przypomniała sobie opowieść o utraconej Sali Ciszy, zamurowanej przed laty. Narysowała drzwi, po których wszyscy tęsknili, choć nikt ich naprawdę nie widział. Kontur zabłysnął, a regały odsunęły się milimetr, jakby brały szeptany wdech. Za oknem rozlało się światło, wolne i ciche, pełne drobin przypominających ptaki. Z głębi napłynął szept, który znał ich imiona, i coś zrobiło krok naprzód. Podłoga zadrżała tak lekko, że kurz zatańczył, układając się w pierścienie. Lena przycisnęła szkicownik do piersi i poczuła rytm jak obce serce. Patryk wyjął latarkę z telefonu, lecz światło nie chciało przejść progu. Zamiast tego skręcało, zawijało się w spirale, jak ćma uwięziona w bursztynie. Potem oba imiona zabrzmiały jednocześnie, wyraźne, bliskie, i coś uchyliło drzwi. Za progiem mignęła dłoń w rękawiczce z gwiezdnego pyłu i zniknęła.