Mrok spowijał prastarą puszczę, lecz noc nie była tu prawdziwie martwa – pulsowała ukrytą energią setek istot, budzących się dopiero po zachodzie słońca. Na leśnej polanie, między rozłożystymi paprociami, leżał rozszarpany pień drzewa, po którym wił się samotny wąż o łuskach jak cień, a kły jego błyszczały srebrzyście. To był Fenrir – śmiertelnie groźny, ale niepozbawiony wdzięku. Obok, z gałęzi, obserwowała go w ciszy mroczno upierzona sowa imieniem Astris. Jej bursztynowe oczy zdawały się widzieć nie tylko to, co działo się dookoła, lecz także to, co kryło się wewnątrz każdego stworzenia. Lasy te były ich domem – miejscem, gdzie prawo przetrwania miało własną definicję. Tej nocy między drzewami rozniosło się dziwne echo – wilgotny podmuch i dźwięk, jakby coś wielkiego poruszyło się głęboko pod ziemią. Fenrir znieruchomiał, Astris bezgłośnie rozpostarła skrzydła. Z mroku polany, tam gdzie paprocie były gęste, wyłonił się cień. Sylwetka była zbyt wysoka jak na rysia, zbyt opływowa jak na jelenia. Zatrzymała się w półmroku, a dwie szkarłatne, świecące oczy spojrzały prosto na Fenrira i Astris – raz, drugi, trzeci... Po sekundzie narastającej ciszy wydały z siebie dźwięk przypominający szept: "Wiem, czego szukacie... Ale czy odważycie się podejść bliżej?" Fenrir i Astris spojrzeli po sobie, uświadamiając sobie, że od tej chwili nic już nie będzie takie samo. Tajemnicza istota ani drgnęła. Las wstrzymał oddech, czekając na ich decyzję.