Śnieg kleił się do witryny dawnego zakładu zegarmistrzowskiego pod naszą kamienicą w Toruniu. Wigilia pachniała barszczem i cynamonem, ale po śmierci dziadka zrobiło się podejrzanie cicho. Miałam siedemnaście lat i wciąż słyszałam w ścianach jego spokojny, równy tik-tak. Mama układała opłatek na talerzach, tata polerował starą gwiazdkę na szczyt choinki. Poszłam na strych po pudełko z bombkami, bo lampki zgasły bez ostrzeżenia. W kącie, pod starymi kalendarzami adwentowymi, leżała skrzynka z wypalonymi inicjałami dziadka. Papier miał nadruk nut kolędy, a wewnątrz spoczywał mosiężny klucz i zagięta kartka. Czytałam na głos: „Nie pozwól mu stanąć. Północ. Trzy wieże. Szept dwunasty.” Zbiegłam na dół do Kuby, kuzyna starszego o rok, który udawał obojętność. „Brzmi jak zagadka z pokoju zagadek,” mruknął, lecz oczy miał czujne jak latarnia nad Wisłą. Wpisał słowa w telefon i wskazał mapę: trzy wieże Ratusza Staromiejskiego. „Szept dwunasty” brzmiał jak ostrzeżenie albo instrukcja, której nie wolno było rozumieć źle. Pocałowałam babcię w policzek i wsunęłam klucz do kieszeni swetra, aż dotknął skóry. Podczas wieczerzy wszystko było, jak zawsze: dwanaście potraw, puste miejsce, kolędy szeptane przy świecach. Tylko zegar w sklepie na dole tykał inaczej, jakby cofał się o ułamek sekundy. Babcia opowiedziała, że kiedyś w wojnę ratusz stanął, a ktoś naprawił go w noc Pasterki. Przy trzeciej rybie przestałam słyszeć rozmowy, bo kartka paliła kieszeń jak mały kompas. Przed Pasterką wymknęliśmy się pod pretekstem powietrza; śnieg zagłuszał kroki i rozmywał kształty. Rynek był prawie pusty, tylko iluminacje drżały na wietrze, jakby mrugały do spóźnionych. Przy wieży ratuszowej znaleźliśmy boczne drzwi, uchylone o szerokość dłoni i nienaturalnie ciche. Z wnętrza dochodziło tykanie, które nie zgadzało się z godziną w naszych telefonach. Spojrzeliśmy na siebie i weszliśmy, przytrzymując oddech, jakby powietrze miało zdradzić każdą myśl. Schody kręciły się w górę jak sprężyna, pachniały olejem, kurzem i zimą wciskaną przez szczeliny. Na poddaszu mechanizmy stały otwarte, a pośrodku wisiał zegar pomocniczy z pustą tarczą. Wyjęłam klucz, pasował do gniazda, choć nikt nie powinien był o nim pamiętać tej nocy. Zegar westchnął metalem, gdy przekręciłam raz, a wtedy rozległ się pierwszy z dwunastu szeptów. Ktoś na dole zamknął drzwi i czyjś głos, obcy i znajomy naraz, powiedział: „Nie dotykaj.”