Kiedy Igor podniósł latarkę, zobaczył, że klamkę drzwi szkoły pokrywa gruba warstwa kurzu. Stali na pustym, zapomnianym dziedzińcu opuszczonego budynku, który kiedyś tętnił życiem. Teraz, w cieniu drzew, wyglądał jak scena z horroru. "To na pewno dobry pomysł?" – szepnęła Ola, ściskając w dłoni starą mapę. Igor wzruszył ramionami i spojrzał znacząco na Maję i Bartka. Od kilku tygodni straszyła ich historia o nocnych szeptach dobiegających z klas i o świetle w oknach starej szkoły, choć od lat nikt tam nie mieszkał. Nikt nie miał odwagi sprawdzić, co naprawdę dzieje się w środku. "Może znajdziemy coś ciekawego? Może jakiś ślad po dawnych uczniach?" – powiedział Bartek, by dodać sobie animuszu. Przeszli przez korytarz, który zdawał się wydłużać z każdym krokiem. Maja poświeciła latarką na ściany – stare gazetki szkolne i popękane zdjęcia klas. Przystanęli przy drzwiach do sali biologicznej, bo to właśnie tam, według starego notatnika, który znaleźli na strychu Oli, miały dziać się najdziwniejsze rzeczy. Nagle usłyszeli coś. Cichy, przeciągły szept, dobywający się zza zamkniętych drzwi sali. Igor zatrzymał się pierwszy. "Ktoś tu jest?" – zapytał drżącym głosem. Odpowiedziała mu cisza, a potem znowu ten szept, jakby ktoś czytał na głos fragment starej książki. Przyjaciele spojrzeli na siebie z przerażeniem. Ola sięgnęła po klamkę i... W tym samym momencie światło ich latarek zamigotało, a drzwi do sali powoli zaczęły się uchylać. Za nimi dostrzegli coś, czego żadne z nich nie mogło się spodziewać...