Szkoła im. Jana Karskiego zawsze wyglądała trochę dziwnie nocą, ale tego wieczoru, kiedy ostatni autobus odjechał, a światła na korytarzach przygasły, czwórka nastolatków zamiast wracać do domu, schowała się pod schodami. Wojtek, najodważniejszy z nich, przekonywał, że muszą to zrobić – przekroczyć próg starego internatu, budynku, którego połowy pomieszczeń nie używano od wielu lat. Bartek i Ola wahali się, lecz Magda już dawno zdecydowała, że nie odpuści. Wędrowali powoli przez korytarz, ściskając mocno latarki i telefony. Wszyscy słyszeli te legendy o komnacie numer 13 – pokoju, w którym w 1978 roku nagle zniknęła uczennica, a potem drzwi zostały na zawsze zamknięte na kłódkę. Jednak tej nocy kłódka wisiała, ale wydawało się, że ktoś ostatnio próbował ją przeciąć. Na klamce wisiała czerwona wstążka, której wcześniej nie było. Podeszli bliżej. Wojtek dotknął wstążki, a wtedy usłyszeli cichy szept zza drzwi: „Zostaw to…”. Ola pisnęła i cofnęła się, a Magda spojrzała na Bartka i Wojtka z mieszaniną strachu i ekscytacji. Napięcie rosło, kiedy kolejny szept przebiegł przez korytarz: „Kto tam jest?”. Wojtek przełknął ślinę i podsunął latarkę pod drzwi, lecz światło odbiło się od czegoś, co wyglądało jak czyjeś oczy. Magda zrobiła krok do przodu, ale nagle ich telefony zaczęły wariować – ekrany zamigotały, a latarki zgasły. W ciemności usłyszeli ciężkie kroki zza drzwi. Ktoś ewidentnie zbliżał się w ich stronę…