Marta wysiadła z nocnego pociągu na dworcu, który znała tylko z dziecięcych opowieści. Mgła wisiała nisko, wchodziła w szczeliny schodów, a kramy były dawno pozamykane. Chciała zdążyć na ostatni autobus do wsi, ale tablica podała lakoniczne odwołanie. Została sama z dudnieniem kaloryferów i zapachem starego smaru unoszącym się nad peronami. Dworzec wydawał się oddychać cicho, jakby zbierał siły przed jakimś niespodziewanym ruchem. Na zegarze wiszącym nad halą odpadała cyfra, lecz wskazówki poruszały się równo, jakby nic nie grało. Głośniki zacharczały, choć pani w okienku twierdziła, że od lat są odłączone. "Uwaga, pasażerowie pociągu do Brzezin," powiedział metaliczny głos, a Marta podniosła gwałtownie głowę. Linia do Brzezin zamknięto dekadę temu, a rozkład już dawno zdjęto ze ściany. Telefon nie pokazywał żadnych połączeń, tylko cichy ekran odbijał jej własną twarz. Z głośnika padło jeszcze jedno zdanie, ściszone jak szept: "Marto, przygotuj bilet." W kieszeni kurtki trzasnęła zapałka, choć nie miała przy sobie ani krzesiwa, ani zapałek. Na ścianie wisiała fotografia dawnego zawiadowcy z mosiężną tabliczką i wyblakłym podpisem. Pod szkłem, w rogu, tkwiła karteczka w dziecięcym piśmie: "Marto, klucz w skrytce 17." Marta poczuła, jak brzuch ściąga jej się w supeł, ale ruszyła do szafek. Kluczyk leżał w papierowej kopercie z jej nazwiskiem, zamoczonej starą, brunatną pieczęcią. Z cienia wysunął się nocny strażnik, pan Kukuła, i chrząknął, udając obojętne zdziwienie. Nie pamiętała, by kiedykolwiek komuś o tej babci wspominała, zwłaszcza tutaj, tak daleko od domu. "Nikt nie korzysta ze skrytek, chyba że czeka na list sprzed bardzo dawnych lat." Powiedział to półżartem, lecz spojrzenie miał poważne, jakby sprawdzał, czy zrozumie aluzję. "Znał pan moją babcię?" zapytała, bo nazwisko nie powinno brzmieć tu znajomo. "Prowadziła wagon pocztowy, nim zamknęli linię," mruknął, wskazując trzeszczącą furtkę do korytarza technicznego. Zegary wybiły północ i lampy nad szafkami zamrugały, układając świetlną strzałkę ku metalowym drzwiom. Światło zamigotało raz jeszcze, a po podłodze przebiegł wąski cień, jak ruch myszy w zegarze. Zamek ustąpił po pierwszym obrocie klucza, a powietrze pachniało olejem, kurzem i lawendą. W środku stały mapy, przebitki telegramów i koperta z datą 1968, adresowana wyraźnie do niej. Coś stoczyło się po torach, choć od lat nie przejechał tędy żaden skład nocny. Głos powrócił, tym razem bez szumu: "Pociąg specjalny numer zero wjeżdża na tor pierwszy. Marta do wagonu listowego." Pan Kukuła ścisnął jej ramię, gdy w oknie zapłonął peron, a ktoś nacisnął klamkę. Za drzwiami korytarza zabrzmiały kroki dwóch osób, równym miarowym tempem, jakby maszerowały według dawnego rozkazu.