Nocne światła Warszawy pulsowały jak żyły pod cienką skórą miasta. Siedemnastoletnia Lena siedziała na dachu bloku przy ulicy Grójeckiej, patrząc, jak tramwaje zostawiają na szynach czerwono-żółte smugi. W słuchawkach grała jej ulubiona płyta, ale to nie muzyka sprawiała, że serce biło jej szybciej. To był ten dziwny szept, który zaczął słyszeć w ciągu ostatnich dni – cichy, ledwie zauważalny, jakby ktoś próbował przekazać jej tajemnicę. Zanim odkryła, że ten głos istnieje naprawdę, myślała, że po prostu za dużo czyta komiksów i ogląda seriali. Ale potem pod szkołą, kiedy koleżanka wyśmiewała się z niej za nowe buty, szept był głośniejszy: „Nie musisz się bać. Widzę ją. Znam jej lęki.” Lena poczuła naraz dziwną pewność siebie – i wtedy Maria speszyła się i uciekła w tłum. Teraz, ponad dachami, Lena miała wrażenie, że całe miasto oddycha razem z nią. Głosy przychodziły i odchodziły, czasem były jak echa myśli, czasem jak wyraźne zdania – o ile się skupiła. Przynosiły ze sobą emocje innych ludzi, ich sekrety, strachy, czasem głupie codzienne sprawy. Wieczorem odezwał się ktoś nowy. Szept nie był przyjazny. „Lena... Jeśli możesz mnie usłyszeć, nie jesteś jedyna. Oni już cię szukają.” Dziewczyna próbowała zignorować głos, ale nie potrafiła. To nie była jej wyobraźnia – wiedziała to na pewno. Wstała z betonu, czując zimny wiatr na policzkach. Pod stopami ulica była daleko, a ona poczuła się nagle obserwowana. Czy to możliwe, że ktoś inny też słyszy szepty? Jeśli tak, czy są przyjaciółmi, czy wrogami? W tej samej chwili usłyszała trzask otwieranych drzwi na klatce schodowej obok. Każdy mięsień w jej ciele napiął się jak sprężyna. Kto o tej godzinie wychodzi na dach? Czy to przypadek... czy może właśnie zaczęła się gra, o której nie miała pojęcia? Lena cofnęła się w cień, czując, jak przez myśli przepływa nowy, obcy głos. Tym razem nie był to szept, ale krótki rozkaz: „Uciekaj.”