Lena miała czternaście lat i słuch absolutny, co bywało kłopotliwe. Wprowadziła się do Brzasku w sierpniu, tuż pod starą latarnią na klifie. Wieczorami prowadziła szkolny podcast, a nocą z okna liczyła błyski. Od tygodnia latarnia migała o 21:17: trzy krótkie, dwa długie, jeden krótki. Brzmiało to jak kod, lecz alfabet Morse'a nie pasował do rytmu. Ten sam wzór usłyszała w słuchawkach, nagrywając szum nocnego falochronu. Oskar, młodszy kuzyn Leny, mówił, że to tylko wiatr w szczelinach. Ale gdy przyszli pod latarnię, wiatr pachniał metalem i pieprzną miętą. Na drzwiach wisiał napis REMONT, a łańcuch trzymał zamek w gniewnej ciszy. Mimo to w środku tykało coś uporczywie, jak zegar bez wskazówek. Lena zauważyła bilet do kina wsunięty w szczelinę, z dzisiejszą datą. Na odwrocie ołówek zostawił zdanie: Góra milczy. Słuchaj niżej, Lena. Obeszli budynek do tunelu serwisowego, którego używali rybacy podczas sztormów. Było ciemno, wilgotno, i pachniało smołą, solą oraz starym sznurem. Lena szła przodem, licząc kroki według błysków: trzy, dwa, jeden, od nowa. Na ścianach ktoś zostawił strzałki z kredy i kropki jak nuty. Rejestrator w kieszeni migał, jakby łapał sygnał, choć nie było zasięgu. Gdzieś wyżej przetoczył się krok, a krople kapały zgodnie z rytmem. Stalowe drzwi do maszynowni stały uchylone, wydychając chłód jak oddech. W środku koła zębate mruczały, a stół zasłaniała mapa brzegów z kółkami. Obok ktoś dopisał godziny przy każdym znaku, jakby planował migania. Gruby przewód znikał pod kratą, brzęcząc tym samym trzyskładnikowym rytmem. Lena włączyła nagrywanie, a Oskar szeptał, że to chyba dowcip maturzystów. Wtedy zobaczyli zdjęcie Leny ze szkolnej strony, przypięte pinezką nad pulpitem. Pod nim napis mówił tuszem: Ty słyszysz, więc przyjdź sama. Koła zębate nagle stanęły, a cisza zaciśnięła się jak kaptur na uszach. Z podłogi odpowiadało pojedyncze stuknięcie, a ukryta klapa zaczęła drżeć. Zasuwa poruszyła się sama, i w szczelinie zabrzmiał szept: Wreszcie przyszłaś.