W kamienicy Leny wszystko było trochę starsze niż powinno, ale działało. Tramwaje za oknem drżały jak szczupłe koty, a skrzynki pocztowe z mosiądzu mrużyły klapki. Lena pracowała wieczorami w małej księgarni i znała dom jak grzbiety książek. Zbierała paczki sąsiadom, pilnowała suszarni i smarowała skrzypiące schody olejem lnianym. Plotki mówiły, że skrzynki czasem szepczą, lecz nikt nie przyznawał, co słyszał. Deszczowego wtorku jedna z klapek drgnęła i zawołała jej imię bez dźwięku. W środku leżała koperta podpisana: Do Leny, od Jutra. Kartka mieściła tylko jedno zdanie: Spóźnij się dziś trzy minuty, proszę. Posłuchała, i dzięki temu minęła ją ciężarówka cofająca ślepo w kałuże, a sąsiadka z parteru uniknęła mokrej lawiny z markizy. Od tamtej pory przychodziły drobne instrukcje, zawsze uprzejme i dziwnie trafne. Podlej dzisiaj paprotkę na półpiętrze, bo przypali się z tęsknoty, uwierz. Zanieś panu Wiktorowi z siódemki chleb, zanim piekarnia się zamknie. W zamian dom robił skróty w korytarzach, rozsuwał dla niej światło i podsuwał właściwe monety w kieszeniach płaszcza. Lena zaczęła pisać odpowiedzi na odwrocie paragonów i wsuwać je w pustą skrzynkę bez nazwiska. W piątek trafiła do niej cięższa koperta, zaplombowana żetonem z pralni, jak medalion. Nie miała nadawcy, tylko zdanie: Nie otwieraj u siebie. Idź na drugie piętro, klatka B, skrzynka bez nazwiska. Drżała, gdy wspinała się po schodach, bo dom brzmiał jak stara gitara, w której pękła jedna struna. Pachniało zupą jarzynową, cynamonem i czymś nieznanym, co przypominało mokry kamień. Przy skrzynce bez tabliczki usłyszała szum jak w muszli, choć była daleko od morza. Koperta była ciepła, jakby leżała pod lampą, i pachniała kurzem bibliotecznym. W środku znalazła liściasty klucz z zielonkawej miedzi oraz szkic planu budynku, poprowadzony ołówkiem przez pralnię i przez zamknięty magazyn. Na brzegu widniało zdanie: Nie idź sama, zawołaj kogoś z dołu. Rozejrzała się, ale korytarz milczał, tylko windy stuknęły drzwiami, choć nikt ich nie wzywał. Lena już miała wrócić po pana Wiktora, gdy znów zaszemrały skrzynki, wszystkie naraz: Teraz. Drzwi do magazynu miały zamalowaną szybkę i śrubę na łysej główce, lecz w zamku była rysa w kształcie gałązki. Przykładając liściasty klucz poczuła, że dom oddycha, a świeczka w jej żołądku robi mały płomień. Za drzwiami przeciąg powiał zapachem papieru i mokrego kamienia, jakby schody szły w dół tam, gdzie plan mówił proste nie. Telefon w kieszeni zawibrował krótką wiadomością z nieznanego numeru: Zaufaj domowi. Jeśli teraz nie otworzysz, przepadnie. Zacisnęła palce na kluczu i nacisnęła klamkę.