Maja miała czternaście lat, deskorolkę, i niezwykły talent do zadawania pytań. W jej szkolnym kole higieny jamy ustnej wszyscy znali jej upór i ciekawość. Pewnego ranka znalazła w skrzynce paczkę z białą szczoteczką podpisaną Szeptak. Gdy dotknęła włókien, szczoteczka zadrżała i cicho wysyczała: „Od dziś cię poprowadzę.” Maja zaśmiała się, myśląc, że to żart od Kuby z ich klasy. Na apelu dyrektor ogłosił Tydzień Uśmiechu i konkurs na najlepszy szkolny plakat. Potem pokazał stare plany piwnic pod salą gimnastyczną, z zaznaczonym wodnym labiryntem rur. Szeptak zaczął w dłoni Maji drżeć jak komórka i szepnął tylko: „Kwas rośnie.” Maja użyła pasków do badania pH przy szkolnym kranie i zbladła. Woda miała odczyn, który sprzyjał plakowi, a krany pachniały lepką słodyczą. Po lekcjach zebrała Kubę i Lenę, oraz zestaw: lustra, nić, latarki UV. W łazience nakreślili plan i odświeżyli uśmiechy, myjąc zęby dwie minuty. Maja powtarzała ruchy okrężne, potem nitka między zębami, a na koniec płyn z fluorem. To był ich rytuał i kod: rano i wieczorem, dokładnie, bez pośpiechu. Pod światłem UV kafelki zadrżały błękitem, pokazując ślady po cukrowej mgle. Ślad prowadził do lustra serwisowego, za którym brzęczała kratka i chłodne rury. Lena odczepiła kratkę, używając nici jak liny, a Kuba trzymał latarkę. Wcisnęli się do tunelu technicznego, gdzie wisiał plakat z 1989: „Fluor chroni szkliwo”. Echo przypominało ciche żucie, a ze ścian sypały się słodkie kryształki. Na końcu korytarza drzwi z fakturą szkliwa miały wytłoczony obracany trzonowiec. Maja przyłożyła Szeptaka i wykonała powolne okręgi, aż zamek zaczął rezonować. Z wnętrza buchnął ciepły oddech, pachnący gumą balonową i niepokojem. Szczoteczka zaśpiewała cienko: „Przygotuj płukanie z fluorem, to się zaraz przyda.” Drzwi odskoczyły, ukazując coś, co połyskiwało jak zębowy kamień, lecz poruszało się. Kuba ścisnął butelkę płynu, Lena podniosła nić, a Maja zrobiła pierwszy krok.