W głębokiej zatoce otoczonej skalistymi klifami stała wioska Jorundfjord. Było lato, ale nocą znowu zatańczyła zorza, zielono-fioletowa i jasna jak nigdy wcześniej. Tryggve przesunął palcami po ostrzu swojego topora i spojrzał na przyjaciela, Svena, który siedział na dachu długiego domu i patrzył w gwiazdy. Obaj mieli po piętnaście lat i odkąd pamiętali, śnili o wielkich wyprawach. Jednak tej nocy coś wydawało się inne. W połowie zorzy, na czerni morza, pojawił się kształt. — Widzisz to? — wyszeptał Tryggve. Sven skinął głową. Na wodzie rozmywała się sylwetka statku, którego nigdy wcześniej nie widzieli. Kadłub był dziwnie długi, a na maszcie powiewała chorągiew z symbolem, którego nie rozpoznali — coś, co wyglądało jak runa, której nie nauczyli się od starszych. — To nie żaden ze statków naszego klanu — powiedział Sven cicho. — Może przybyli południowcy? Tryggve pokręcił głową. — Żaden klan nie ma takiej chorągwi. Słyszałem od babci, że na takich statkach pływają ci, którzy wzięli sobie od bogów więcej, niż im wolno. Sven tylko się uśmiechnął, choć jego oczy błyszczały z niepokoju. — Rano sprawdzimy wybrzeże. Może porwał ich wiatr, a może… Nie dokończył. Gdzieś z lasu, na skraju osady, przemknął cień. Słychać było trzask gałęzi. Chłopcy zamilkli i patrzyli, jak z ciemności wyłania się Hild, młodsza od nich o rok, ale odważniejsza od niejednego dorosłego wikinga. W jej oczach odbijało się światło zorzy. Skuliła się tuż obok nich i szepnęła: — Ten statek przypłynął dla mnie. Śniłam o nim. Musimy tam iść zanim słońce wstanie. Tryggve i Sven popatrzyli po sobie. Serce Tryggve zaczęło bić szybciej. W tej samej chwili nad fiordem poniósł się głuchy dźwięk rogu — nie taki, jakim wzywano na ucztę, lecz głęboki, przenikający aż do kości. Zorza rozbłysła jeszcze mocniej. Chłopcy poderwali się z dachu, a Hild już biegła w stronę wody. Nie zastanawiając się, rzucili się za nią przez noc pełną szeptów i świateł, ku nieznanemu, który czekał przy brzegu.