Iga Boruta, siedemnastoletnia córka listonosza, nie lubiła legend, choć w Sokolnikach kipiały wszędzie, od rana do nocy. Gdy dostała w szkole projekt o miejscach zapomnianych, wybrała bez wahania opuszczone obserwatorium na Przełęczy Sokolskiej. Mówiono, że nocą mruczy jak piec i pluje światłem, chociaż prąd odcięto dawno, po powodzi sprzed lat. Babcia przestrzegała przed „Ciszą”, tajemniczym spadkiem ciśnienia, po którym znikały zegary i rozmowy w najgorsze noce. Iga machnęła ręką, spakowała latarkę, notes, włączyła aplikację barometryczną i ruszyła pod górę przed zmierzchem. Szlak był pusty, tylko kosówki szumiały jak papier, a gdzieś dalej dzwonił dzięcioł w rytmie równym jak metronom. Kiedy stanęła pod kopułą, zobaczyła zardzewiałą klamkę i ślady butów w mokrym pyle, jedne małe, drugie znacznie większe. Okno od północy było uchylone, jakby ktoś nie zdążył zatrzasnąć go przed wiatrem albo pospiesznie uciekał. „Halo?” — zapytała głupio, czując echo własnego głosu pod stalowym sklepieniem, które drżało jak struna. Cisza nie odpowiedziała, ale ze środka powiało suchym kurzem i czymś jak ozon, jak po burzy. Wsunęła się przez okno, strącając płat tynku, i wylądowała na starej mapie nieba, rozpiętej na skrzypiącej desce. W gablotach spały mosiężne teleskopy, a na stole chodził samotnie papierowy bęben barografu, z cichym skrobaniem igły. Iga dotknęła igły; kreśliła nową linię, chociaż zegar mechanizmu stał na za pięć dwunasta od tygodni, może miesięcy. Obok leżał zeszyt w kratkę, zawilgły, podpisany: „K. Chojnicki, obserwacje — lipiec 1987”, pismem drobnym i pewnym. Kartkowała ostrożnie, aż trafiła na szkic doliny, zaznaczony czerwonymi kółkami i słowem „Cisza”, w kilku miejscach podkreślonym dwa razy. Dalej było zdanie, które stanęło jej w gardle: „Jeśli to czytasz, Igo, nie odpowiadaj”. Krew uderzyła jej do uszu, ktoś musiał znać jej imię trzydzieści osiem lat wcześniej albo przewidział je z niepojętą dokładnością. Drżącą ręką przewróciła kolejną stronę; wykres przypominał fale, a dopisek mówił: „Zapuka trzy razy o zmierzchu”. Wtedy trzasknęło drewno, jakby ściana się poruszyła, i zepsuta żaluzja jęknęła cicho nad półką z mapami. „To wiatr,” — wyszeptała, ale do środka wpełzło zimno, które nie należało do pogody ani do tej pory roku. Zeszła pod platformę, skąd dochodziło stukanie, i odnalazła klapę z metalową kratą, zapieczoną rdzawymi nitami. Obok, na ścianie, leżał świeży ślad kredy: trzy krótkie kreski i jedna długa, ktoś trenował alfabet Morse’a. Telefon zawibrował; aplikacja pokazała gwałtowny spadek ciśnienia, a igła barografu przyspieszyła jak szalona, bez żadnego powodu w danych pogodowych. Ktoś zastukał trzy razy, idealnie równo, a klapa uniosła się o szerokość dwóch palców, uwalniając smugę chłodu. „Igo?” — zapytał głos z dołu, brzmiał znajomo i nienaturalnie czysto, jak z radia budzika, które zostawiła w domu na parapecie.