Deszcz ciął listopadowy poranek, gdy Maja wślizgnęła się do szkolnej szatni. Zapach mokrych kurtek i wilgotnej gumy zawisł nisko, jak zawstydzony szept. Wcisnęła plecak do metalowej szafki, zatrzasnęła drzwiczki i usłyszała cichy chrobot. Z wnętrza wysunęła się kartka, zgięta dokładnie na cztery równe części. Nikt nie stał obok, tylko echo kroków rozlewało się po kafelkach. Maja rozłożyła papier, czując, jak palce lekko drżą mimo grubej bluzy. Na kartce widniało zdanie, którego nie powinna znać żadna obca osoba. „Bojesz się solówki, ale twoja cisza śpiewa” — głosił równy, obcy charakter. Maja nikomu nie mówiła o konkursie, ani o sztywniejącym gardle przed publicznością. Zapisała to tylko w notatniku, który chowała pod łóżkiem, obok starego metronomu. Serce zrobiło się ciężkie jak mokry rękaw, potem nagle lekkie, prawie puste. — To od kogo? — spytała Tola, pojawiając się z gumką we włosach. — Pewnie reklama chóru — skłamała Maja, chowając drżący liścik do kieszeni kurtki. Tola wzruszyła ramionami, ale jej brwi zawisły, jakby wyczuwały burzę pod skórą. Maja próbowała śmiać się z żartu o solfeżu, lecz śmiech nie chciał wyjść. Podczas przerwy sprawdziła telefon, hasła, nawet stłuczone lusterko nad umywalką w łazience. Następna kartka czekała w bibliotece, wsunięta w środek powieści o biegaczu. „Zamiast uciekać, naucz serce kroków” — serce Maji zadrżało, aż zęby uderzyły o siebie. Na odwrocie widniała wskazówka: „Sala trzynaście po lekcjach. Przyjdź sama, proszę”. Złość, ciekawość i wstyd zderzyły się w niej jak tramwaje na zakręcie. Jeśli to głupi żart, po prostu wyjdzie, bez słowa i bez łez. Jeśli nie, może ktoś naprawdę rozumie, jak trzeszczy w niej odwaga. O szesnastej nacisnęła klamkę sali trzynaście, słysząc stłumione tykanie metronomu. Światło włączało się stopniowo, odsłaniając krzesła, pianino i coś przykrytego granatową kurtyną. Drzwi zamknęły się za Mają z cichym kliknięciem, a metronom przyspieszył, jakby się niecierpliwił. Na tablicy kredowej rozbłysło zdanie z białych punktów laserka: „Nie bój się swojego głosu”. Wtedy zza kurtyny dobiegł szept, znany do bólu, a jednak nie do rozpoznania. — Wreszcie przyszłaś, Maju — powiedział ktoś, a materiał zaczął się powoli odsuwać.