Za każdym razem, gdy Maja zaciskała usta na metalowych drutach aparatu, powtarzała sobie, że to projekt długoterminowy: dwa lata dyscypliny w zamian za uśmiech, który nie wstydzi się żadnego zdjęcia. Telefon podpowiadał minutnik: dwie minuty rano, dwie wieczorem, nitka raz dziennie, wizyty kontrolne co pół roku. Tyle teorii. Praktyka miała smak mięty i czasem bolała. Tego wieczoru mięta zawisła w powietrzu grubiej niż zwykle. Szkoła zmieniła się w labirynt świateł i szeptów, bo trwała Noc Nauk. W sali biologii błyszczały mikroskopy, na korytarzu chemii przekładali probówki, a w piwnicy, w dawnym skrzydle ze starymi kafelkami, przyczepiono strzałki: Klub Uśmiechu — odkryj płytkę! — Kto wymyślił tę nazwę? — prychnął Kacper, poprawiając czapkę z daszkiem. — Jak reklama pasty dla niemowlaków. — Pani Roma — odparła Ula, która wiedziała wszystko o wszystkich nauczycielach. — Ale to działa. Patrz, ile ludzi idzie. A poza tym… — Spojrzała na Maję i puściła jej oko. — Twoja działka. Maja dotknęła językiem zamka aparatu, jakby chciała się upewnić, że wszystko siedzi na miejscu. Jej plecak obijał się o biodro, ciężki od wody i płynu do płukania, który nosiła ze sobą z przyzwyczajenia. Zeszli po schodach, gdzie płytki były chłodne, a echo niosło kroki. Im bliżej drzwi z napisem „Gabinet 13 — nieczynne”, tym mocniejszy był zapach mięty, jakby ktoś przed chwilą wyszedł i zostawił za sobą obłok oddechu po płukance. W pracowni ustawiono składane stoliki. Na jednym stała lampa UV, na drugim tabletki wybarwiające, te, od których język robi się fioletowy. Pani Roma, w białym kitlu, uśmiechnęła się szeroko. — Witamy na pokazie! Zobaczymy, jak naprawdę wygląda płytka nazębna. Bez straszenia, za to z prawdą — mrugnęła. — Kto chętny? Kacper uniósł rękę, żeby było śmieszniej. Ula podjęła wyzwanie. Maja wzięła tabletkę bez wahania. Gdy rozgryzła ją i rozprowadziła językiem, poczuła seledynową cierpkość. W lustrze jej zęby były w porządku przy siekaczach, ale przy trzonowcach pojawiły się sinofioletowe smugi. — Tylko spójrz! — Kacper śmiał się, bo jego język wyglądał jak z kreskówki, a zęby miały ciemne kropki na kontakcie. — Okej, nitka to nie ściema. — Mówiłam — Ula pokazała swoje wyniki, minimalne, prawie czysto. — Mama zawsze powtarza: „zabieraj resztki jedzenia nitką, nie paznokciem”. — A teraz UV — zapowiedziała pani Roma, przygaszając światło i świecąc lampą na ich uśmiechy. W fiolecie plamy świeciły jak gwiazdy na mapie nieba. — Widzicie? Tam, gdzie trudniej dojechać szczoteczką… Maja przygryzła kącik ust, a potem roześmiała się mimowolnie. To było dziwnie ekscytujące — zobaczyć prawdę, a nie tylko czuć ją na języku. Czuła też, że to dobry moment, żeby przestać przesuwać nitkowanie na jutro. Wtedy z głębi korytarza dobiegł cichy odgłos. Jak szum małej turbiny, który raz nasilał się, raz cichł. Przez sekundę wszyscy milczeli, wsłuchując się. Pani Roma przechyliła głowę. — Pewnie wentylacja. W tej części szkoły wszystko jest stare — stwierdziła, ale Maja zauważyła, jak ostrożnie odkłada lampę. Ktoś otworzył okno. Prąd powietrza przyniósł mocniejszy zapach mięty, chłodny aż do dreszczu. Maja spojrzała na drzwi „Gabinet 13 — nieczynne”. Zamek od lat prognozował spokój, ale teraz na klamce błyszczała kropla wody. I… coś jeszcze. W świetle UV na kaflach tuż pod drzwiami pojawiły się maleńkie, rozmazane ślady. Jakby ktoś upuścił kilka kropel płynu do płukania i przeszedł, zostawiając smugę fosforyzującego błękitu. — Widzicie to? — wyszeptała Ula. Pani Roma otarła klamkę chusteczką, jakby chciała sprawdzić, czy plama jest świeża. Telefon zadzwonił jej w kieszeni. Spojrzała na wyświetlacz i jęknęła. — Dyrektor. Muszę odebrać. Wy tu zostańcie, nie dotykajcie niczego. Zaraz wracam — rzuciła i wyszła na korytarz, przykładając aparat do ucha. Zapadła półcisza przerywana tylko krokiem nauczycielki, który ucichł za zakrętem, oraz tym szumem — jakby coś się obracało, lecz zbyt daleko, by to nazwać. Kacper odłożył telefon, którym do tej pory wszystko nagrywał. — To jest… trochę filmowe — przyznał. — Ale serio, skąd mięta? I czemu UV łapie ślady? — Płukanka z olejkami i barwnikiem. Niektóre mają fluorescencję — szepnęła Maja. — Poza tym, tabletki wybarwiające też. Ale kto by rozlewał to tutaj? Ula przyklękła, badając kropki. — Ktoś, kto był po ciemku. Albo nie przejmował się bałaganem. Zanim zdążyli wymyślić coś mądrzejszego, zamek w drzwiach Gabinetu 13 kliknął. Nie głośno, ale wyraźnie, jakby metal stykał się z metalem po latach spokoju. Drzwi uchyliły się o centymetr. Chłodne powietrze dmuchnęło im w twarze. — Nie róbmy nic głupiego — zaczęła Maja, ale jednocześnie pochyliła się, żeby zajrzeć w szczelinę. W środku panował półmrok. Zobaczyła kontury fotela stomatologicznego, nakrytego poszarpaną płachtą. Na ścianie wisiał wyblakły plakat: „Nitkuj — twoje dziąsła będą ci wdzięczne”, a obok model gigantycznego zęba, na którym kiedyś pewnie demonstrowano, jak szczotkować „od dziąsła do zęba”. Na blacie ktoś zostawił papierowy kubek z wodą. Lustro nad umywalką było zaparowane, chociaż w gabinecie było chłodno. Na parze ktoś palcem narysował półksiężyc. — Dobra, nie wytrzymam — Kacper pchnął drzwi trochę szerzej. — Zobaczmy tylko, czy nie ma tam kogoś, kto potrzebuje pomocy. Albo… nie wiem. Maja poczuła znajomy ucisk między łopatkami: ten, który pojawiał się zawsze, gdy nie chciała się bać, ale jednak się bała. Przeszła przez próg pierwsza, bo nie chciała, żeby to Kacper wpakował się w coś bez sensu. Ula weszła tuż za nią, trzymając lampę UV przy piersi jak latarkę. Podłoga skrzypnęła, lecz gabinet był czysty. Za czysty. Nie tak, jak opuszczone pomieszczenia, z kurzem na palec i pajęczynami po kątach. Tutaj kurz ułożył się tylko w miejscach, których nikt nie dotykał. Metalowe tacki na narzędzia błyszczały. Na jednej leżała świeża nić dentystyczna, rozwinięta na kilkanaście centymetrów, jakby ktoś przerwał w połowie i odszedł. — Kto tu w ogóle może wchodzić? — Ula mówiła szeptem. — Ten gabinet był zamknięty od lat. — Może ktoś go otworzył na Noc Nauk i zapomniał zamknąć? — zasugerował Kacper, ale brzmiało to słabo nawet w jego ustach. Maja podeszła do lustra. Zaparowana tafla drżała jak mleczna woda. Przetarła palcem kąt. W mjglistym świetle zobaczyła swój uśmiech z cieniutkimi granatowymi cieniami przy zamkach aparatu, coś, czego tabletka jeszcze nie zdążyła domyć. Pochyliła się bardziej i zobaczyła, że ktoś napisał na parze litery, które już prawie znikły: „Pamiętaj o języku”. — O języku? — powtórzyła półgłosem. — No, szczotkowanie języka usuwa bakterie i oddech jest świeższy — przypomniała Ula automatycznie. — Ale kto… Nagle rozległ się miękki, jednostajny dźwięk, jakby ktoś nacisnął pedał przy fotelu. Lampka przy artystomacie nad fotelem mignęła, zaskwierczała i rozjarzyła się bladym okręgiem. W rogu gabinetu coś zamruczało. To nie był wentylator. Brzmiało jak stary mikrosilnik, który nie dostaje pełnej mocy, ale mimo to próbuje ruszyć. — Przecież tu nie ma prądu — wyszeptał Kacper, robiąc krok w tył. — Jest — Maja spojrzała na listwę zasilającą na ścianie. Dioda świeciła na zielono. — Ktoś podłączył obejście. Spójrz. Szmer stał się wyraźniejszy. Zza zasłony, która oddzielała część gabinetu od małego zaplecza, zaczął wydobywać się pulsujący, rytmiczny oddech maszynki do polerowania. Ula uniosła lampę UV i przesunęła po kaflach. W świetle fioletu zobaczyli coś, co wstrzymało im oddech: na podłodze, od progu aż po zaplecze, ktoś narysował długimi pociągnięciami pasty do zębów nieregularną linię. Linia wiła się jak rzeka i kończyła się tuż przy szczelinie bladoróżowej zasłony. Pasta była świeża, błyszcząca, a jej zapach przebijał aż do łez. — To… — Kacper nie kończył. — Ktoś nas prowadzi? — Albo ostrzega — powiedziała Maja, choć sama nie wiedziała, skąd ten pomysł. Na metalowej tacy obok fotela wibrował niewielki słoiczek z etykietą „Wskaźnik biofilmu — nocny”. W środku płyn poruszał się jakby sam, gdy w gabinecie warczała niewidzialna maszyna. Maja sięgnęła, ale powstrzymała się w ostatniej chwili. Jej palce drżały. Nie lubiła brudnych niespodzianek przy zębach, a to wszystko czuło się właśnie tak: jak piana, którą ktoś rozprowadził po podłodze, żeby zostawić ślad. — Słyszycie? — Ula ściszyła głos do ledwo słyszalnego szeptu. Teraz wszyscy słyszeli. Oprócz jednostajnego mruczenia było coś jeszcze: rytmiczne postukiwanie, jakby o metalową misę spadały krople. Spoglądali na spluwaczkę przy fotelu. Jej porcelanowa miseczka lśniła, a w środku wirowała woda. Faktycznie — ktoś jakby przed chwilą wypłukał usta i nacisnął dźwignię. Woda płynęła, chociaż nikt jej nie dotykał. — To nie jest śmieszne — wymamrotał Kacper, ale jego oczy świeciły ciekawością. Maja zrobiła jeszcze jeden krok. Zasłona poruszyła się lekko, jakby ktoś po drugiej stronie rozprostował palce. Wyciągnęła rękę i chwyciła brzegi materiału. Mięta szczypała ją w nos, a serce łomotało w rytm, który zlewał się z wibrującym dźwiękiem urządzenia. Tuż nad ich głowami lampka zasyczała i przygasła. Na ścianie, w ramce, zawieszony był uśmiechnięty plakat: „Nie bój się nitki. Ona cię uratuje”. — Na trzy — szepnęła. — Raz… dwa… Kiedy pociągnęła zasłonę, powietrze stało się lodowate, a z ciemności wynurzył się kształt, który…