Cedrowa 7 wyglądała jak każdy inny dom na tej nieco zapomnianej, obrzeżnej ulicy. Dach lekko przekrzywiony, biała farba odpadająca płatami z okiennic, ogródek zadbany tylko na tyle, by nie zwracać uwagi. Ale dla Leny, Filipa i Tomka ta ulica była czymś więcej niż tylko drogą do szkoły czy sklepiku spożywczego. Była tłem dla ich codziennych spotkań, rozmów i cichych prób ucieczki od przewidywalności. Tamtego lipcowego popołudnia, kiedy miasto zdawało się topić w falach gorąca, Lena czekała na chłopaków, siedząc na krawężniku tuż naprzeciwko opuszczonego garażu. Miała na sobie szeroką koszulę, w której ukrywała się przed słońcem, i rozmyślała nad czymś, co tylko ona wydawała się słyszeć – cichym szeptem niosącym się po chodniku. Filip przybiegł pierwszy, niosąc pod pachą skateboard, a Tomek pojawił się chwilę później, z ramionami pełnymi papierów i notatników. – Znowu rysujesz te dziwaczne rzeczy? – zapytała Lena Tomka, zerkając na jego szkicownik. Ten tylko wzruszył ramionami, jakby to było całkiem normalne rysować drzewa z zakręconymi gałęziami przypominającymi labirynty i budynki, które bardziej wyglądały na żywe stworzenia niż architekturę. – Może byśmy dziś spróbowali czegoś innego? – zaproponował Filip, patrząc na skrzynkę na listy stojącą samotnie pod numerem dziesiątym. – Słyszeliście, że wczoraj znowu świeciło się w tym domu, co zawsze jest zamknięty? Na moment wszyscy zamilkli. Wiatr na krótką chwilę przyniósł zapach czegoś nieokreślonego, jakby ktoś właśnie zaparzył kawę i zostawił otwarte drzwi. Lena zerknęła na przyjaciół, urywała się właśnie chwila, w której zwyczajne popołudnie mogło przemienić się w coś więcej. – Chcecie to sprawdzić? – rzucił Tomek, choć brzmiało to bardziej jak wyzwanie niż propozycja. – Skoro i tak nie mamy nic lepszego do roboty. Przeszli przez ulicę Cedrową wolno, czując jak powietrze staje się coraz cięższe. Ogród przy domu pod numerem dziesiątym był zarośnięty bujnymi krzakami lawendy i mięty, a przez okno widać było wnętrze pogrążone w półmroku. Filip pierwszy zauważył, że drzwi nie są domknięte. – Może powinniśmy zadzwonić... albo chociaż zapukać? – zapytała Lena, ale jej głos był bardziej ciekawski niż przestraszony. Zbliżyli się i Filip, który zawsze udawał najodważniejszego, delikatnie popchnął drzwi. Skrzypnęły cicho i stanęły otworem. Wślizgnęli się do środka, chłód od razu objął ich ramiona. Wewnątrz zapach kawy był silniejszy, a światło, które tak ich zaintrygowało, migotało delikatnie w głębi korytarza. Ściany pokryte były dziesiątkami rysunków – te same zakręcone labirynty i niesamowite kształty, które tak lubił rysować Tomek. Filip rozejrzał się nerwowo, ale Lena podeszła bliżej i zauważyła, że w jednym z pomieszczeń, na dużym stole, leży ogromny, staroświecki notes. Obok niego błyszczał stary piórnik, a z sufitu zwisała srebrzysta żarówka, mrugając w nieregularnym rytmie. – Zobaczcie to! – szepnęła Lena, zerkając na okładkę notatnika. Na niej widniało jej własne imię, zapisane czyimś równym, nieznanym pismem. W sali nagle coś zaskrzypiało, a światło zamigotało mocniej. Trójka przyjaciół spojrzała na siebie, wiedząc, że właśnie zrobił się krok dalej od tego, co znane. Wtedy zza półotwartych drzwi rozległ się stłumiony, ale wyraźny dźwięk kroków…