Kiedy zegar na ratuszu wybił północ, a miasteczko zasypiało pogrążone w gęstej mgle, Lena, Michał i Igor stali już pod starym mostem. Wpatrywali się w ciemność, próbując dostrzec coś więcej niż tylko zarysy pordzewiałych balustrad i połyskującą wąską rzekę, która płynęła pod spodem. Od tygodni po szkole krążyły plotki. Mówiono, że pod mostem ktoś lub coś się pojawia – że słychać szepty, metaliczne stukanie albo cichy śmiech. Nikt nie miał odwagi, żeby sprawdzić to sam, ale Lena nie wierzyła w duchy. Założyła się z Igorem, że nic się nie wydarzy. Michał, zdecydowanie mniej przekonany do całego pomysłu, próbował doczłapać za nimi na rowerze z latarką zawieszoną na szyi. Przez chwilę tylko szum rzeki i odległe, senny szczekanie psa przecinały ciszę. Nagle Lena nachyliła się nad balustradą. "Słuchajcie! Znów to słychać!" – wyszeptała. Igor spojrzał na nią podejrzliwie, ale zaraz potem sam usłyszał – jakby ktoś cicho śpiewał tuż pod mostem. Melodia była dziwna, jakby znajoma, a jednak... obca. Michał ścisnął latarkę i powoli ruszył w stronę zejścia na brzeg. Gdy tylko zeszli pod most, cisza eksplodowała echem stukotu – coś albo ktoś przemykał za filarem. Latarka Michała zatańczyła po mokrych kamieniach, oświetlając wąski tunel, o którym żadne z nich wcześniej nie słyszało. Z tunelu biło wilgocią i chłodem. "To niemożliwe, tu nigdy nie było żadnego tunelu," szepnął Igor z szeroko otwartymi oczami. Nastrój między nimi zgęstniał jak mgła. Z mroku tunelu zamigotało słabe światło, jakby ktoś czekał po drugiej stronie. Melodia ucichła, ale echo ich kroków zdawało się odbijać od niewidzialnych ścian coraz mocniej. Lena zrobiła pierwszy krok w stronę tajemniczego wejścia, odwracając się do chłopaków: "Chcecie się przekonać, co tu jest, czy wracamy?" W tej samej chwili z wnętrza tunelu rozległ się długi, przeciągły szept – tak wyraźny, że aż ścisnęło wszystkich w żołądku. Cała trójka zamarła, wpatrując się w ciemność, z której ktoś albo coś zaczęło wolno wychodzić na ich spotkanie...