Gościnne pole pod miastem zmieniło się nie do poznania. Wielka, szkarłatna kopuła cyrkowa lśniła w blasku księżyca, a wokół niej rozstawiono kolorowe przyczepy, ogniste pochodnie i stragany z dziwacznymi przekąskami. Cyrk Solaria, znany z najdziwniejszych pokazów, właśnie tu rozbił swój obóz na kilka nocy. Pola, Wiktor i Lena – paczka nieco już wyrośniętych przyjaciół, którzy ostatnio częściej niż kiedyś urządzali nocne wypady – od dawna czuli, że ta noc będzie inna niż wszystkie. To Lena wypatrzyła pierwsza: cyrkowa artystka, której nikt wcześniej nie widział, trenowała pod kopułą tuż po północy. Jej ruchy były zbyt płynne, zbyt... inne. Miała włosy tak białe, że wydawały się świecić w ciemnościach, i płaszcz z dziwną, lśniącą podszewką. Żaden z dorosłych nie mówił o jej przyjeździe. Za to starzy artyści wymieniali między sobą krótkie, niepokojące spojrzenia. Przyjaciele ukryli się za stosami kufrów. Cyrk spał, tylko gdzieś daleko poszczekiwały psy i skrzypiała lina trapezu. Nagle żadnych odgłosów – tylko lekki szept pod kopułą. Pola poczuła ciarki na karku. Lena ścisnęła rękę Wiktora, gdy tajemnicza artystka zaczęła wykonywać powietrzne akrobacje bez zabezpieczeń. Gdy zawisła nad areną i jej cień zatańczył po kolorowych płótnach namiotu, rozległo się coś, co brzmiało jak krótki śmiech... a potem – głębokie, przeciągłe westchnienie. Pola nagle zauważyła, że cień na płótnie rusza się inaczej niż sama postać artystki. Przysunęli się bliżej, trzymając się kurczowo za ramiona. Wtedy z ciemności usłyszeli chrapliwy szept: – Nie każdy pokaz kończy się tak, jak zakładacie... W tej samej chwili światła wokół areny zgasły. Z głębi namiotu dobiegał cichy dźwięk, jakby ktoś powoli przesuwał po podłodze ciężki kufer. Przyjaciele wstrzymali oddech, nie wiedząc, czy bardziej boją się, że ktoś ich zauważy, czy tego, co zobaczą, jeśli odważą się podejść bliżej...