Namiot Cyrku Orbita wyglądał tej nocy jak odwrócone niebo, zszyte z granatowych pasów. Pod kopułą wisiały metalowe żebra, pachniało kalafonią, a piasek tłumił kroki technicznych. Lena, siedemnaście lat i kolana pełne siniaków, rozgrzewała stopy do swojej liny. Cyrk bez zwierząt, za to z historiami opowiadanymi ciałem, światłem i ryzykiem. Tej nocy miała przejść nad publicznością, między dwoma masztami, po cienkiej stalowej nici. Dyrektor Ravel sprawdzał rytm programu, a inspicjentka Nadia kiwała głową przy liście wejść. Oliwier, starszy brat Leny i żongler, podrzucał maczugi, jakby witał się z powietrzem. Ktoś wsunął Lenie pod taśmę odgradzającą zmiętą karteczkę z dwoma słowami: „Patrz pod stopami”. Najpierw pomyślała, że to żart klaunów, ale palce pocą się przy żartach inaczej. Pokazała Nadii kartkę; techniczni obejrzeli linę, wzmacniając naprężenia, jakby słowa miały ciężar. Pod wieczór wiatr od portu napinał poszycie namiotu, a publiczność szumiała jak morze. Lena wykonywała rytuał, który znała na pamięć: dotknij liny, policz węzły, sprawdź uprząż. Kiedy podniosła lonżę asekuracyjną, zauważyła poszarpane włókna przy karabinku, jakby coś je obgryzło. Zadrżała, i to nie z zimna, tylko z nagłego, trzeźwego zrozumienia. Nadia natychmiast wymieniła lonżę, sprawdziła węzły i kazała zapisać incydent w raporcie. „Ktoś grzebie przy osprzęcie” — mruknęła, nie patrząc na Lenę, co było gorsze niż krzyk. Zanim bębny wezwały widzów do ciszy, Lena wspięła się po drabince na platformę startową. Z góry widziała rządy krzeseł, tańczące reflektory oraz kasztanowe włosy Oliwiera przy kulisie. Podał jej woreczek z kalafonią i szeptem, który drżał, dodał: „Nie patrz w dół, tylko w przód”. W odpowiedzi pokazała mu kciuk, choć kątem oka dostrzegła cień sunący przy wyciągach. Cień poruszał się zbyt pewnie jak na nowego, i zniknął, kiedy zapalił się stroboskop. Konferansjer w czarnym fraku roztopił głos w powietrzu, obiecując numer balansowy nad głowami gości. Lena sprawdziła jeszcze raz karabinki i dostrzegła jeden założony odwrotnie, oznaczony czerwonym włóknem. Słowa z kartki wróciły, jak refren, i rozlały się po skórze chłodnym, uporczywym dreszczem. Z dołu dobiegł sygnał, dwa krótkie uderzenia w kotły, choć umówiony był pojedynczy. Nadia spojrzała do góry; jej wzrok zatrzymał się na czymś ponad liną, niewyraźnym, ale ruchliwym. „Lena Nowicka!” — rozległo się z głośników, a ona uniosła stopę nad stalowym drutem, kiedy coś zatrzeszczało. Cień przy wyciągu odsunął się o centymetr, jakby czekał dokładnie na ten ruch.