W pokoju Hani pachniało kredkami i kakao. Słońce kładło na dywanie złote prostokąty, a firanki falowały jak morskie fale. Na krześle bujał się plecak w granatowe grochy. Hania odłożyła zeszyt, westchnęła zadowolona i pobiegła do kuchni, bo mama zawołała na kolację. Gdy drzwi cichutko się zamknęły, w pokoju zrobiło się bardzo spokojnie. Spokojnie — ale tylko przez chwilę. — Ktoś może mnie odsunąć od brzegu krzesła? — mruknął Groszek, czyli plecak w grochy. — Nie lubię wisieć jednym paskiem! — Już, już! — zeskoczyła z blatu Kredka Zielka, zielona od czubka po sam koniec. Miała miękki głos i zawsze była pierwsza do pomocy. Z głębi piórnika wychylił się Ołówek Grafi, o spiczastym nosie i w paski. Towarzyszyła mu Gumka Pucia, pulchna i różowa, oraz Linijka Prosta, zawsze prosta i bardzo dumna ze swoich centymetrów. Temperówka Kręcio zamaszyście zakręciła śrubką i aż zadzwoniła cichym brzdękiem. — Gotowi na wieczorny spacer po biurku? — ziewnęła Pucia. — Pst! — zatrzęsły się grochy na materiale Groszka. — Słyszycie? W pokoju coś zaszeleściło. Cii... Wydawało się, że w powietrzu drży cienki szept. Bardzo cienki, jak nitka pajęczyny. — Pssst… hej… tu… — dobiegało skądś blisko, prawie spod nosa Groszka. Wszystkie spojrzenia skierowały się na małą kieszeń z przodu plecaka. Zamek lśnił jak księżyc, a w szparce mignęło delikatne światełko. Ktoś, albo coś, szeptało jeszcze raz, trochę śmielej. — To chyba ta kieszeń — powiedziała poważnie Linijka Prosta. — Trzeba podejść i sprawdzić. Ale ostrożnie. — Ja mogę pchnąć zamek — zaproponowała Gumka Pucia. — Jestem miękka, nie zadrapię. — A ja rozświetlę drogę — zgłosiła się Kredka Zielka i wskoczyła na brzeg biurka, gdzie tańczyły promyki słońca. — Patrzcie, tu jest jasno! — Strategia: most i wspinaczka — chrapliwie zaplanował Ołówek Grafi. — Prosta, ułóż się jak mostek. Linijka Prosta z powagą położyła się między biurkiem a krzesłem. Kręcio ruszył pierwszy, kręcąc śrubką jak kołem. Zielka dreptała tuż za nim, a Pucia stawiała krótkie kroczki, zostawiając maleńkie ślady z gumkowego pyłku. Grafi szedł z tyłu, żeby pilnować całej ekipy. Gdy dotarli do Groszka, plecak odważnie wyprostował paski i przestał się kołysać. — Czuję łaskotki — powiedział szeptem. — W samym środku kieszeni… takie bzz, jakby ktoś trzymał mały promyk. — Promyk? — powtórzył Kręcio z szeroko otwartymi oczami. — Brzmi jak przygoda. — Ciiii — upomniała go Linijka Prosta. — Działamy. Pucia oparła się na suwaku i delikatnie pchnęła. Zamek zaszurał cichutko, jakby bał się obudzić kurtynę z materiału. Zielka pochyliła się i przyłożyła ucho do kieszeni. Usłyszała… bim? nie, bardziej tik… tik… i znowu ten szept, trochę nieśmiały, trochę proszący. — Słyszysz? — zapytał Grafi. — Co mówi? — Nie rozumiem wszystko — odszepnęła Kredka Zielka. — Tylko tyle: hej… tu… ja… i coś o świetle. — To ja podniosę brzeg — zdecydowała Pucia. — Ale potrzebuję pomocy. Prosta, zablokuj suwak, żebym nie pojechała za daleko. Linijka Prosta wsunęła się pod kółeczko zamka i przytrzymała je równo, jak umiała najlepiej. Kręcio ustawił się obok, gotowy do kręcenia, gdyby trzeba było coś poluzować. Ołówek Grafi wspiął się na groszekowy wzór i stanął na baczność. — Trzy, dwa… — szepnęła Pucia. W tej samej chwili z kieszeni błysnęło jasne, ciepłe światełko. Nie bolało w oczy, raczej łaskotało policzki, jak kiedy słońce wychyla się zza chmur. W środku coś cicho zastukało, jak kropla wody w szklance. — Jeden… — dokończyła Pucia i pchnęła odrobinę mocniej. Zamek drgnął. Groszek wstrzymał oddech. Cała piątka pochyliła się nad małą szparką. Światełko zatańczyło w środku, migotnęło i… suwak rozsunął się o szerokość palca. Z wnętrza kieszeni dobiegł cichutki dźwięk, jakby ktoś klapnął maleńkimi drzwiczkami. Coś się poruszyło bardzo blisko brzegu, tak blisko, że Zielka zobaczyła cień okrągłego kształtu. — Ojej… — szepnął Grafi. — Gotowi? — spytała prawie bezgłośnie Linijka Prosta, zbierając odwagę na ostatnie pchnięcie, gdy nagle coś w środku dotknęło zamka od wewnątrz i…