Mgła gęsto snuła się nad wodami fiordu, pochłaniając sylwetki drakkarów, które ciasno przybiły do brzegu. Wikingowie z osady Skjoldby byli już od tygodnia na dalekiej wyprawie, szukając nowych terenów i legendarnych skarbów. Wśród nich było rodzeństwo – czternastoletni Eirik, zawsze pierwszy do przygód, i jego młodsza o rok siostra Solveig, bystra i odważna, choć często przewracająca oczami na ryzykowne pomysły brata. Portowej ciszy pilnował chłodny wiatr, który szarpał warkocze Solveig i zaciskał palce na rękojeści toporka Eirika. Siedzieli na zwalonym klocu, przyglądając się, jak reszta drużyny rozbija namioty. – Myślisz, że w nocy zjawią się berserkerzy? – szepnął Eirik, zerkając na ciemniejącą linię drzew. – Raczej wilki. Albo głód – odparła Solveig, wskazując pusty kocioł obok ogniska. Od trzech dni ich zdobycz była marna, a zapasy stopniały do garści suszonych ryb i chleba. Nad wodą rozległ się mroczny krzyk mewy. Solveig wstała. – Chodź, pójdziemy na zwiady. Może coś znajdziemy, zanim wszyscy zasną. Eirik nie musiał jej dwa razy powtarzać. Ruszyli w stronę północnej części wyspy, omijając spowite w cieniu skały. Las był tu gęstszy, a świerki wysokie i czarne od wilgoci. Przedzierając się przez chaszcze, usłyszeli cichy, metaliczny dźwięk spod nóg. – Czekaj – powiedziała Solveig i przykucnęła. W mchu coś się błyszczało – kawałek metalu, pokryty runami. Eirik pochylił się, odgarniając liście. Okazało się, że trzymają jeden z końców starożytnego łańcucha, który prowadził głębiej, w stronę rozpadliny. – Patrz, tam coś jest! – Solveig wskazała szczelinę pomiędzy głazami. Mimo że serce biło jej szybciej, spojrzała bratu prosto w oczy: – Idziemy? Eirik ścisnął mocniej topór. Na krótką chwilę oboje zawahali się, słuchając, jak wiatr niesie szept gdzieś z ciemności – słowa, których nie rozumieli, ale brzmiały jak echo dawnych czasów. Za ich plecami las ucichł, jakby świat wstrzymał oddech. Rodzeństwo postawiło pierwszy krok w głąb rozpadliny. Z każdym kolejnym pogrążali się w coraz większym półmroku, nie zdając sobie sprawy, że już ktoś ich obserwuje.