Eira miała czternaście zim i dłonie pachnące smołą, rybą oraz solą. Jej ród budował drakkary, a ona marzyła o własnym rejsie kiedyś. Fjord dymił o świcie, jakby woda oddychała razem z górami dookoła. Jarl Suni kazał szykować łódź, bo żelazny księżyc miał wzejść tej nocy. Mówiono, że przy takim znaku fale niosą niespodziewane wiadomości zawsze z głębi. Na palisadzie wisiały tarcze, jeszcze mokre po świeżym malowaniu czerwonych run. Psy szczekały w porcie, a mewy krążyły nad warsztatem, czekając na odpadki. Eira wspięła się pod smoczy dziób i dotknęła deski nożem ostrożnie. Żywica błysnęła, odsłaniając cienką kreskę, jakby ukrytą literę z run starych, tajemnych. Przeciągnęła ostrzem raz jeszcze i zobaczyła znak przypominający jeleni róg podwójny na dziobie. Wtedy usłyszała szept, choć wokół pracowali cieśle, głośno i szybko dziwnie. Szept mówił jej imię, przeciągle, jak wiatr przeciskający się przez szczeliny. Brzmiał młodo i stary naraz, jak pieśń pamiętana, lecz dawno niesłyszana. Eira zerknęła na wodę, widząc tylko odwrócone gwiazdy i świecący plankton. Wieczorem Eira zaniosła znak skaldowi Armodowi, ucząc się pieśni przed wyprawą. Starzec spojrzał ostro i nacisnął palcem drżącą linię na rysunku lekko. To róg Rán, szepnął, nie kłania się nieproszonym żeglarzom nigdy. A jeśli się ukłoni, spytała, czując chłód w karku mimo ognia. Armod nie odpowiedział, bo rozległ się róg alarmu od strony zatoki. Na brzegu zebrał się tłum, a jarl wydawał rozkazy szybkie jak iskry. Księżyc wzeszedł czerwony, rozlany nad wodą jak rozgrzane żelazo teraz. Fale falowały dziwnie, opadały i wracały, jakby fiord oddychał głębszym rytmem. Eira wsunęła rysunek do kieszeni i pobiegła ku cumom drakkara. Pod smoczym dziobem znów usłyszała szept, tym razem wyraźny jak wrzask. Szept powtórzył dwa słowa, których znaczenia nie znała, ale obiecywały przejście. Deski zadrżały, łódź uniosła się nagle, a cień wypłynął prosto z mroku fiordu milczącego.