Nocne powietrze przesycone było zapachem wilgoci po popołudniowym deszczu. Gdy Zosia, Michał i Lena stali pod wysokim ogrodzeniem dawnej szkoły podstawowej nr 7, świat wydawał się dziwnie cichy. Przy blasku latarni ich cienie wydłużały się pośród rozbitych płyt chodnika. Szkoła od lat stała zamknięta – podobno kiedyś zawalił się tu sufit w sali gimnastycznej i od tamtej pory nikt jej nie remontował. Plotki krążyły po dzielnicy, ale nikt z dorosłych nie chciał o niej rozmawiać. Gdy Michał znalazł w ogrodzeniu dziurę, przez którą można się przecisnąć, Zosia poczuła jak przyspiesza jej serce. Miała wrażenie, że z ciemnych okien budynku ktoś ich obserwuje, chociaż rozsądek próbował ją przekonać, że to tylko wyobraźnia. – Pamiętacie, co powiedział Kuba? – Lena szeptała, chowając się za kamiennym filarem. – Że w starej szatni ktoś słyszał czyjś śmiech… – Pff, na pewno wymyślił, żeby nas przestraszyć – mruknął Michał, choć ściskał latarkę mocniej niż zwykle. Przedarli się przez siatkę, zostawiając dobrze znaną ulicę za sobą. Granatowa elewacja szkoły, obdarta z tynku, sprawiała wrażenie, że budynek zaraz się rozpadnie. Ruszyli po skrzypiących schodach, kręcąc filmik na telefon – na dowód dla reszty klasy, że nie są tchórzami. W środku powietrze było chłodne. Echo ich oddechów odbijało się od ścian, a blade światło latarki odkrywało pozostałości po dawnych czasach: tablice pokryte zakurzonymi rysunkami kredą, stare plakaty i porzucone w szatni tornistry. – Widzę drzwi do piwnicy – szepnął Michał. Za nimi ciągnęły się strome schody w dół. Lena i Zosia wymieniły spojrzenia. Wszystko w nich wołało, żeby zawrócić… ale ciekawość zwyciężyła. Zeszli powoli, słysząc każdy swój krok. Na dole czekał długi, ciemny korytarz. Na końcu płonęło słabe, zielone światełko – jedyna rzecz, która nie pasowała do opuszczonego budynku. – Nie ma mowy, że to tylko wyobraźnia – szepnęła Lena. Wtedy, tuż obok nich, coś zaszeleściło. Latarka Michała zadrżała, a na ścianie pojawił się cień, który zdecydowanie nie należał do żadnego z nich…