Nina została po lekcjach w szkolnej pracowni plastycznej. Pani Lila poprosiła ją o porządek w szufladzie Zguby. Szuflada skrzypnęła jak deska na molo i zatrzęsła papierami. Nina westchnęła i ostrożnie sięgnęła po pierwszą linijkę. Linijka prychnęła: „Nie ściskaj, proszę, mam delikatne krawędzie!” Nina odskoczyła, a potem rozejrzała się po pustej sali. Zegar tykał, krzesła stały nieruchomo, a z pędzli kapała farba. Gumka do mazania kichnęła kredą: „Proszę, strząśnij ze mnie pył.” „Przepraszam,” wyszeptała Nina, „czy wy tutaj naprawdę… mówicie?” „A jak mamy milczeć, gdy wszystko nas gubi?” fuknęła linijka. „Mnie zostawiono na boisku,” brzęknął klucz z breloczkiem w kształcie kota. Kompas w metalowej puszce wirował i wskazał zasłoniętą szafkę. „Tam coś się myli z kierunkami,” mruknął zegar ścienny, bijąc nie w porę. Nina odsunęła poplamioną zasłonę i zobaczyła starą, zamkniętą szafkę. Zamek miał rysę jak uśmiech, a uchwyt był lodowaty. „Nie otwieraj,” zadrżał parasol, „nie lubię przeciągów z innego miejsca.” „Otwórz,” zaszeleścił notes, „moje kartki pamiętają czyjeś ważne imię.” W szafce ktoś zastukał trzy razy, powoli i bardzo pewnie. Klucz poruszył się sam i zadzwonił, jakby rozpoznał melodię. Nina połknęła ślinę i wsunęła go w zamek na próbę. Wszystkie przedmioty zamilkły, a wskazówki zegara stanęły na dwunastej. Zamek kliknął głośniej, niż powinien, i szafka zaczęła uchylać się…