W Brzozówce padał deszcz jak z konewki. Stara biblioteka pachniała ciepłym papierem i herbatą z cytryną. Pani Basia układała książki na regale z napisem „Przyroda”, a kot Morela spał zwinięty na poduszce w kąciku pod oknem. — Pani Basiu, możemy poszukać czegoś o liściach? — zapytała Hania. — Jasne, tylko uważajcie na drabinę — uśmiechnęła się pani Basia. — A ja zaraz wrócę z kubkiem dla was. Hania i Kacper ruszyli między półki. Hania była ciekawa i lubiła szeleścić stronami. Kacper zawsze miał kieszenie pełne skarbów: kamyków, piórek i gumek o kształcie zwierzątek. I wtedy usłyszeli szelest. Nie taki jak przewracanie kartek. To brzmiało jak ciche: szszsz... jak gdyby ktoś potrząsnął gałązką tuż obok nich. — Słyszałeś? — szepnęła Hania. — Może to Morela? — Kacper wyjrzał zza regału, ale kot spał i nawet nie poruszył uszami. Szelest dobiegał z półki, gdzie stała gruba książka z tłoczonym, srebrnym listkiem na grzbiecie. Hania wspięła się na niski stołek. Pani Basia pozwoliła. Dotknęła okładki. Była chłodna i gładka. Gdy wysunęli tom, z góry zsunęła się mała kartka. Opadła im pod stopy. Na kartce był rysunek liścia i króciutkie zdanie, zapisane miękkim ołówkiem: Jeśli lubisz szeleścić, idź za dźwiękiem. Pod gwiazdami dywanu znajdziesz następny cień. Dzieci spojrzały po sobie. — Gwiazdy? — powtórzył Kacper. — Mamy dywan w gwiazdki! Kącik z poduchami miał granatowy dywan w jasne gwiazdki. Podeszli ostrożnie. Deszcz stukał o szyby, a w bibliotece było miękko i cicho. Szelest znów zamruczał, jakby zapraszał: szszsz... Hania uklękła i pogładziła dywan. Coś pod spodem było twardsze, jak deseczka. Podwinęli róg. Pod dywanem zobaczyli mały, drewniany listek wciśnięty w podłogę, jak guzik. — Nacisnąć? — spytał Kacper. — Delikatnie — powiedziała Hania. Klik. Podłoga pod ławką przy oknie lekko drgnęła, jakby westchnęła. Z przerwy między deskami powiało chłodnym zapachem lasu po deszczu. W szczelinie zamigotało złote światełko, jak iskra słońca w kropli. — Ojej... — szepnął Kacper. — Skąd tu las? Hania odsunęła ławkę o centymetr. Coś zaszeleściło głośniej, jak przewracane liście tuż pod podłogą. Po chwili znów: klik, cichutki jak mrugnięcie. — Może to przełącznik? — Kacper położył ucho na desce. — Słyszę... jakby... wietrzyk. Hania otworzyła książkę z listkiem. Na wyklejce znalazła szkic biblioteki narysowany ołówkiem. Kropka zaznaczała właśnie kącik z poduchami. Obok ktoś zapisał maleńkimi literkami: „Pod deszczem gwiazd słychać liście”. Z zaplecza dobiegł głos pani Basi: — Już idę! Tylko uważajcie na stołek! Dzieci wstrzymały oddech. Miały tylko chwilę. Uchwyciły się razem krawędzi ławki i uniosły ją odrobinkę wyżej. Szelest stał się wyraźniejszy, jakby ktoś cicho wołał do środka: psst... psst... W głębi zamigotało coś zielonego, jak skrzydełko ważki. Zapach lasu był teraz mocny i świeży. Ławka drgnęła po raz drugi, a z ciemnej szczeliny dobiegł cichy dźwięk, jak kropla spadająca na liść. Hania i Kacper spojrzeli na siebie, policzyli szeptem: raz, dwa, trzy... i wtedy z wnętrza zagrzechotało coś, co nie mogło leżeć pod zwykłą podłogą.