Anka wprowadziła się na poddasze stuletniej kamienicy, dokładnie nad dawną poradnią „Perła”. Łazienka była wąska, z zielonymi płytkami i ciężkim lustrzanym frontem nad umywalką. Z kranu pachniało miętą, choć wodę doprowadzano z tej samej, starej sieci. W kartonie po poprzedniej lokatorce znalazła szczoteczki, nici i kieszonkowe lusterko z grawerem „Lilia”. Dołączona kartka głosiła: „Dbaj o szczeliny. Tam rodzą się historie”. Anka studiowała wzornictwo, kochała narzędzia i rytuały, a zęby myła skrupulatnie. Tego wieczoru postanowiła dotknąć wszystkiego, co pachnie opieką i sekretem. Ustawiła minutnik na dwie minuty i zaczęła ruchy okrężne, krótkie, spokojne, bez nacisku. Przesuwała włosie po linii dziąseł, jak uczyła ją ciocia Lilia, higienistka z legendą. Potem nić dentystyczna: pętelka, delikatne C, w głąb, w górę, ostrożnie między każdy sąsiadujący ząb. Skrobak do języka zebrał poranny osad, a płyn do płukania zapiekł jak morska bryza. Lustro zaparowało, na szybie wykwitły litery, które nie znikały nawet po wytarciu. Napisały: „Nie zostawiaj przestrzeni bez opieki”, a kran odpowiedział pojedynczą kroplą w sam środek zlewu. Rankiem zeszła do zamkniętej poradni, bo klucz pasował też do dolnych drzwi z mlecznym szkłem. W środku pachniało olejkiem goździkowym, a plakaty z trzonowcami wisiały jak mapy nieba. Na biurku leżał model szczęki z brakującą dwójką oraz stara szczoteczka z wyrytymi inicjałami „L”. Kiedy dotknęła jej włosia, w rurach zabulgotało jak gardłowy śmiech, aż żarówka lekko przygasła. Znalazła jeszcze notes z planem kanalizacji kamienicy, zapisany jak karta uzębienia. Wróciła na górę z lustrem, szczoteczką i niepokojem cicho skrobał w kieszeni. Po zmroku zgasła ulica, a łazienka stała się małą sceną o ścianach z płytek. Anka naniosła pastę z fluorem, uruchomiła szczoteczkę soniczną i spojrzała w lusterko Lilii. Zobaczyła nie tylko odbicie, lecz także za nim plątaninę rur, jakby lustro otwierało przekrój budynku. Po chłodnych ścianach pełzała mleczna mgła, tworząc cienki biofilm, połyskujący jak osad na czajniku. Z kieszeni wyjąła nić; w szkle rozżarzyła się jak cienka lina, gotowa zejść między rury. Przypomniała sobie słowa z kartki: „Czyste przestrzenie to korytarze światła” i poczuła mrowienie dziąseł. Z syfonu dobiegło stukanie w rytmie minutnika, a szczoteczka drgnęła sama, jakby wskazywała szafkę. Otworzyła drzwi i znalazła mapę identyczną z notatnikiem, tylko zamiast numerów widniały nazwy zębów. Co kilka sekund coś pod wanną pulsowało, rozgniatając fugę jak delikatny lód pod butem. Z odpływu powiał mroźny miętowy podmuch i szept, którego nie mogła zignorować: „Kamień wstaje”. Piana na języku ułożyła strzałkę w dół, a ręka sama sięgnęła po klucz do syfonu. Odkręciła pierwsze kolano; ciemność westchnęła chłodem, a z głębi kliknęło, jakby zacisnęły się zęby. Naraz lustro pociemniało, a za jej plecami zarysował się pęknięty trzonowiec, właśnie otwierający usta.