W pewnym małym, kolorowym pokoiku mieszkała Zosia. Miała dużo kolorowych zabawek, pluszowego misia i wielką, drewnianą szafę. Szafa stała cichutko w kącie pokoju, a jej stare drzwi skrzypiały, kiedy Zosia je otwierała. Pewnego wieczoru, gdy Zosia szykowała się do snu, usłyszała cichutki szept. Przypominał szeleszczenie papieru. Dziewczynka rozejrzała się dookoła, lecz nikogo nie zauważyła. Szept powtórzył się, tym razem trochę głośniej: — Hej, Zosiu! — usłyszała. — Czy możesz mnie posłuchać? Zosia zamarła. Przyszło jej do głowy, że to może wiatr, ale okno było zamknięte. Wstała z łóżka i podeszła do szafy. Skrzypnięcie zawiasów zabrzmiało jak powitanie. Ku jej zdumieniu, z głębi szafy odezwał się mięciutki głos: — To ja, Twój zielony sweterek! Leżę tu na samej górze, już od dawna mnie nie zakładasz. Tęsknię za spacerami! Zosia rozdziawiła buzię ze zdziwienia. Nagle z półki z boku odezwały się inne głosy: — A ja jestem Twoja żółta piżamka! Pamiętasz, jak razem oglądaliśmy gwiazdy? — Cześć, to kapelusz! Uwielbiam Twoje przygody na placu zabaw! Wszystkie ubrania zaczęły gadać jednocześnie! Szafa stała się nagle bardzo wesoła i gadająca. Zosia była zachwycona. Postanowiła dowiedzieć się, skąd nagle przedmioty zaczęły mówić. Nagle, spod sterty kolorowych skarpetek, dobiegło ją dziwne stukanie. Coś bardzo cichutko poruszało się w głębi szafy. Zosia wyciągnęła rękę i przesunęła kilka ubrań. Zza nich zamrugał do niej srebrny guzik, który nigdy wcześniej nie błyszczał tak jasno. — Zosiu, jeśli chcesz poznać moją historię, musisz przyjść bliżej! — zawołał guzik. Dziewczynka poczuła dreszczyk emocji. Czy powinna zajrzeć głębiej do szafy? Jaką przygodę może przeżyć razem z mówiącym guzikiem? Zosia wyciągnęła rękę, a wtedy...