Zmrok zsuwał się nad Puszczą Białowieską, gdy Lena dopijała letnią herbatę w drewnianej bazie. Na biurku mrugał odbiornik GPS, a każdy cichy ping znaczył jednego znanego jej mieszkańca lasu: wilczycę Korę, żubra Płata, rysia z blizną, który zwykle unikał ścieżek. Lena lubiła ten rytm jak kołysankę danych, rysujące się na ekranie linie wędrówek, powolne, wytrwałe. Wieczór pachniał żywicą i dymem z ogniska sąsiadów, a ze skraju polany dochodziło stonowane pochukiwanie sóweczki, krótsze niż krok i uparte. Zanim zamknęła laptop, na kanale Kory pojawił się niepokojący rytm: krótkie serie i pauzy, jakby ktoś dyktował szyfr. Na mapie zobaczyła coś dziwniejszego – Kora, Płat i dwie łanie kierowały się tą samą linią, zupełnie jakby ich drogi zbiegły się w jeden tor. Lena podniosła telefon i wybrała numer leśniczego. — Jan, widzisz to? — Widzę. I nie lubię takich zbiegów — mruknął. — Bierz latarkę. Spotkajmy się przy mostku na Hwoźnej. Droga do mostku pachniała mokrą ziemią i osiką, latarka kroiła ciemność na ruchome pasy. Z gąszczu wybiegł lis, zniknął i wrócił, oglądając się na nich jak przewodnik, który waha się, czy ufać turystom. Nad wodą ucichł dzięcioł, a zwykle hałaśliwe szpaki przeniosły się wyżej, jakby wolały mieć jasny widok na ziemię. — Masz to? — Jan wskazał na odbiornik. — Wszystkie idą na Stare Chrusty. — Tam nie ma nic — odparła. — Właśnie dlatego mnie to martwi. Polana na Starych Chrustach wyglądała jak amfiteatr bez widzów, chociaż widzowie już tam byli. Żubry stały półkolem, łanie nieruchomiały z uszami nastawionymi jak anteny, a na skraju sosnowego młodnika majaczył cień dwóch wilków. Nie warczały. Czekały. Pośrodku sterczał wypróchniały pień dębu, pociemniały od burz i lat. Odbiornik zaszemrał nowym sygnałem, którego Lena nie znała: urządzenie nazwało go „niezidentyfikowany”. — Kto by tu miał nadajnik? — szepnął Jan. — Nikt rozsądny — odpowiedziała, czując, jak rośnie jej ciekawość. Lis, ten sam, co prowadził ich od rzeki, podbiegł bezszelestnie i położył przy butach Leny zgryziony, błotnisty pasek. Zadrżała, gdy rozpoznała numer wybity w metalu: 07. Obroża rysia, którego sygnał zamilkł w zeszłym roku. — To niemożliwe — wyszeptała. Z wnętrza pnia popłynął ledwo wyczuwalny dźwięk, niski jak mruczenie wiatru pod progiem. Ziemia odpowiedziała drgnięciem, a żubry jednocześnie cofnęły się o krok. — Nie ruszaj się — powiedział Jan, unosząc dłoń. W tej samej chwili wszystkie obroże zapikały jednym, długim tonem, a coś w ciemności poruszyło się w kierunku Leny.