Mgła spływała na port w Zatokach, kiedy Kaja wracała ze szkoły. Krótkofalówka po dziadku, cicha od lat, nagle zapiszczała w jej plecaku. Z głośnika wyskoczył urwany rytm: trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie. Za plecami majaczyła latarnia, zamknięta na remont, od miesięcy wygaszona. W miasteczku wszyscy wiedzieli, że latarnia nie powinna emitować niczego. Dziadek uczył ją słuchać fal, ale nigdy nie wspominał o sygnałach. Ale tej nocy z okna kuchni zobaczyła jedno blade błyskanie. Olek wpadł po dziewiętnastej, jeszcze w kurtce, z mapą zatoki pod pachą. Na marginesie miał zaznaczone boje i stare tory kolejki portowej. Posłuchali zgryźliwego pisku, który wracał co pięć minut, zawsze identyczny. — To nie zwykły szum — mruknął Olek. — Ktoś nadaje z latarni. Kaja wyciągnęła stary klucz do furtki, którym opiekun czasem ją częstował. Poszli nad morze, bo mgła zrobiła się lżejsza i fale milczały. Na dziedzińcu muzeum leżała zwinięta lina, mokra jak wąż, i otwarte okno. Wewnątrz biurka opiekuna znaleźli zeszyt z pieczątką: Inwentarz — Latarniarnia. Kartki pachniały solą, a między wpisami ktoś dopisał nerwowo ołówkiem. Były słowa o dźwiękach w tunelu, jednym schodku za dużo i cieniu. Na końcu widniało wczorajsze zdanie: Jeśli wróci, nadawać SOS bez przerwy. Na tylnej okładce przyklejony był mosiężny kluczyk, cięższy niż wyglądał. Pod schodami znaleźli metalową klapę z kłódką, ukrytą pod skrzynką z lampami. Kluczyk pasował, a zawias zapiszczał tak cicho, jakby ktoś go słuchał. Za klapą schodziły w dół kręte stopnie, chłodne i wilgotne od mgły. Kaja wsunęła krótkofalówkę do kieszeni i od razu poczuła trzeszczenie. — Halo? — wyszeptała. — Jeśli to żart, przestań, dobrze? Głośnik zaskwierczał i wysypał szum, w którym ułożyło się jej imię. Kaja zamarła, a Olek uniósł latarkę, oświetlając czarną gardziel schodów. Potem usłyszeli drobny stuk o metal, jakby ktoś postawił but na stopniu. Radio zabrzęczało jeszcze raz i powiedziało wyraźnie: Nie odwracajcie się.