Mgła przyszła od torfowisk tak cicho, jakby ktoś wylał mleko po całym wzgórzu. Lena poprawiła kaptur i zatrzymała się na moment przy zardzewiałej tablicy „Teren prywatny. Wstęp wzbroniony”. Litery były postrzępione, jakby ktoś je skrobał paznokciem z nudów albo ze strachu. — Zrób zdjęcie, to będzie idealny lead — szepnął Iwo, włączając czołówkę tak, by pasek światła nie sięgał zbyt daleko. — „Miejskie legendy nie kłamią, radiostacja na Wrzosowisku znowu gra po zmroku”. Brzmi? — Brzmi jak nagroda w szkolnym konkursie — odparła Lena i uśmiechnęła się krótko. Prawa dłoń zaciskała się na skórzanym pasku małego odbiornika krótkofalowego; w lewej trzymała telefon z uruchomionym nagrywaniem. W głowie układała już akapity, choć żołądek trochę się ścisnął na myśl o tym, co mówią starsi o tej górce: że kiedyś, zanim piorun trafił w antenę, ktoś tu słyszał liczby, które niby układały się w coś, co nie chciało się dopasować do żadnej teorii. Przez dziurę w siatce weszli na teren. Trawa była mokra od mgły i rosła tu gęściej, jakby nikt od lat nie miał odwagi jej skosić. Na szczycie wzgórza sterczała wieża nadawcza, wysoka, cienka, utrzymana przez splątane metalowe liny. Pod nią — niski, betonowy budynek z oknami zabitymi sklejką i drzwiami, które pamiętały lepsze czasy. Nad wzgórzem unosił się odległy, zacinający deszcz, choć jeszcze go nie czuć; powietrze było metaliczne, przesiąknięte wilgocią i zapachem starej elektryki. — 23:05 — mruknął Iwo, zerkając na zegarek. — Mamy czas. Mówili, że to się zaczyna o siedemnastej po. Dokładnie. Zegar atomowy czy co. Lena nie odpowiedziała. Rozłożyła teleskopową antenę, przyłożyła słuchawki do jednego ucha, drugie zostawiła odkryte. Lubiła słyszeć świat i szum fal jednocześnie; to uczyło wyczekiwania. Przekręciła pokrętło — szum, trzaski, gdzieś tam ktoś nadawał monotonne prognozy pogody, jakieś obce głosy wymieniały się pozorującymi uprzejmość kodami. Języki mieszały się w metalicznym posmaku etheru. Obok, jak cień, stał Iwo, a światło jego czołówki rysowało nieregularne smugi na betonie. — Iwo, słyszysz? — zapytała po chwili, choć nic jeszcze konkretnego nie przeszło przez słuchawkę. Miała wrażenie, że coś pływa pod powierzchnią szumu, jak ryba w płytkiej wodzie. — Tylko to, jak nie oddychasz — odparł, wyraźnie próbując żartować. — Czy te plotki o tym, że ktoś tu lata z dronem po nocach, to też twoje źródła? — Nie plotki, tylko relacje — mruknęła. — A dron to najracjonalniejsze wytłumaczenie. Jest jeszcze to drugie. — Którego nie chcesz nazwać przed północą — dokończył za nią, teatralnie przewracając oczami. Oparła plecy o betonowy mur budynku. Pomyślała o redakcyjnej salce w liceum — o chaosie kartek, o poplamionym kubku herbaty i o dźwięku zszywacza, który rytmicznie kończył ostatnie strony gazetki. Pomyślała o tym, że jeśli uda im się to nagrać, może wreszcie pokaże, że jej teksty nie są tylko zręcznym łączeniem cytatów. że potrafi zaczepić się o coś realnego. Mgła zagęściła się jak zasłona. Gdzieś w dole migały światła miasteczka, złote plamki pod powiekami wzgórz. Ktoś przejechał rowerem ścieżką pod lasem — skrzypnęły hamulce, zagrzechotał koszyk, dźwięk rozlał się i zgasł. Tu, na górze, czas na moment stanął. O 23:14 z wieży zaskwierczało coś, jakby drut się ocierał o metal. Odbiornik zadrżał w dłoniach Leny, jakby przeszedł go dreszcz. Przekręciła delikatnie gałkę, krótkie ruchy, pół milimetra. Szum przeszedł w płaski, pulsujący ton. Potem zniknął. — Jeszcze minuta — powiedział Iwo. — To teraz ten moment, kiedy pytam, czy na pewno nic nie słyszę? Lena podniosła wolne ucho, czując, jak jej oddech przyspiesza niezależnie od woli. 23:17. Czerwona, dawno martwa lampka na szczycie wieży mignęła, jakby wzięła powietrze. Odbiornik zapiszczał cienko i nagle wśród szumu wyłonił się głos. Nie brzmiał jak radio. Miał tę nieludzką czystość, której nie daje żaden mikrofon, a jednocześnie coś w nim było chropowate, jak nagranie z podziemia. Słowa padły powoli, z dziwną dykcją, jak u kogoś, kto uczy się mówić na nowo. — Siedem... trzy... zero... dziewięć... powtórz... siedem... trzy... zero... dziewięć... — W przerwie rozległ się świst, ledwo słyszalny, jakby ktoś przeciągał dłonią po sztućcach. — Uwaga. Iwo spojrzał na Lenę. Kiwnęła głową, skupiona. Przesunęła znów gałkę, jakby to mogło cokolwiek zmienić. Serce dudniło jej w skroniach. Telefon mruczał cicho, nagrywając. — To mogą być współrzędne — wyszeptała. — Albo daty. Albo... — Urwała. Głos powtórzył: — Uwaga. Potem, jakby coś się przestawiło, jakby ktoś po drugiej stronie zdecydował, że dość cyferek, padły dwie sylaby, które przecież znała od urodzenia, a które w tym momencie zabrzmiały obco i źle. — Leno. Powietrze spadło jej z płuc. Zamarła tak gwałtownie, że Iwo zdążył unieść dłoń, żeby jej dotknąć, i cofnął ją z powrotem, bo nie był pewien, czy to wypada. — Słyszałeś? — wydusiła przez zaciśnięte gardło. — Tak — powiedział, zaskakująco spokojny. — Ktoś nas troluje. Zna twoje imię. Albo przypadek. Jest mnóstwo Len w Polsce. Nie rób wielkich oczu. Słuchawka zaszumiała. Lena obróciła się lekko, by wzrok mieć na budynku, na drzwiach, których zamki zjadała rdza. Mgła zżarła ścieżkę, krzewy, nawet płot stał się miękką kreską. Światło czołówki Iwa było teraz krótsze, jakby noc zjadła baterie. Głos rozległ się znowu, tym razem szybciej, jakby ktoś na chwilę stracił cierpliwość. — Wejdź — powiedział. — Leno, wejdź. — To nie jest śmieszne — szepnął Iwo, ale już oboje patrzyli na drzwi. Właśnie wtedy coś tam kliknęło. Krótki dźwięk metalu, jak zatrzask, jak stary włącznik światła. Nie ruch, nie wiatr. Decyzja. — Może... — zaczęła Lena, zaskoczona tym, jak łamią jej się słowa. — Może ktoś jest w środku. Technicy. Bezpieczniki. Może to wraca do życia i nadaje echa z dawnych nagrań. Przecież nie... — Sama słyszała, jak głupio to brzmi, ale siedemnaście lat doświadczenia nauczyło ją, że rozum czasem działa jak latarka. Może nie widzisz wszystkiego, ale przynajmniej masz stożek światła. Podeszli do drzwi. Ktoś kiedyś obwiązał je łańcuchem, ale łańcuch leżał teraz na ziemi, mokry i zimny, jak wąż, którego ktoś porzucił w pośpiechu. Iwo przycisnął dłoń do metalu. Był lodowaty. Lena policzyła w myślach do trzech i nacisnęła klamkę. Drzwi ustąpiły bez oporu, otwierając się w ciemność, która pachniała kurzem, ozonem i czymś słodkim, trochę jak rozlane na ciepłej płycie mleko. Weszli do środka. Światło czołówki rozcinało mrok pasem, który zjadały kąty. Korytarz był wąski, ściany pokryte numerami i strzałkami wyblakłymi od czasu. Po lewej — drzwi do pomieszczenia technicznego, po prawej — coś, co przypominało mały magazyn z niebieskimi skrzyniami. Na końcu — schody w górę, metalowe, ażurowe, prowadzące ku sercu wieży. Każdy krok odbijał się echem, które wracało po sekundzie, jakby ktoś szedł za nimi pół kroku w tyle. — Nie podoba mi się to echo — mruknął Iwo i sam się skrzywił, słysząc, że brzmi jak ktoś, kto boi się własnego cienia. — To tylko akustyka — odpowiedziała automatycznie Lena, choć jej skóra ściągnęła się w drobne, zimne krople. Minęli tablicę korkową, pożółkłe kartki z wykresami i mapę powiatu z jedną świeżą pinezką wbitą prosto w wierzchołek wzgórza, na którym stali. Pinezka była czerwona, połyskiwała nowością. Na ścianie ktoś kredą napisał „23:17” i narysował wokół tego owal przypominający oko. Pod spodem, innym charakterem, dopisano: „Nie spóźnij się”. — No i spóźnieni nie jesteśmy — powiedział Iwo półgłosem. — To plus. Gdy stanęli przy schodach, radio w ręku Leny znowu drgnęło. Głos wrócił, bliższy, jakby mówił już nie tylko przez fale, ale też przez metalowe stopnie, przez ściany i przez ich własne kości. — Wejdźcie — powtórzył. — Jeden... po... drugim. — Słyszałeś odmianę? — spytała Lena cicho. — „Wejdźcie”. Teraz mówi do nas obu. — Nie rozdrabniajmy się — mruknął Iwo, ale kości policzkowe miał blade. Ruszyli. Każdy stopień był zimnym uderzeniem w podeszwę. Klatka schodowa była spiralą, która chciała im przypomnieć, że nie ma zawrotów bez przyczyny. Na pierwszej kondygnacji mijali okno zabite sklejką; gdzieś za nią kotarę mgły targał wiatr. Na drugiej — rząd starych szafek, z których jedna, najbliżej ich, była uchylona. W środku wisiała kurtka. Nie przynależna temu miejscu — nie z dawnych lat, ale współczesna, czarna, z odblaskowym paskiem na rękawie. Ktoś tu był. Albo jest. — Halo? — zawołała Lena, zaskakując siebie samą. — Halo! Jeśli tu jesteś, nie chcemy kłopotów. Chcemy tylko... nagrać. Echo oddało jej „tylko... nagrać”. W odpowiedzi odezwał się inny dźwięk — cichy, mechaniczny, jak przesuwana taśma. Potem brzęk — krótki, szklisty, jakby w oddali stłukł się słoik. Trzecie piętro. Drzwi oznaczone wypłowiałym napisem „Nadajnik”. Klamka ze śladami dłoni, świeżymi, wilgotnymi jak powietrze; Iwo spojrzał na nie i uniósł brwi. — Zaczynam mieć wrażenie, że ktoś nas tu zaprosił — powiedział. — My już przyszliśmy — odparła Lena, czując, że słowa ją zadziwiają, bo brzmiały jak cudze. — Nie uciekniemy teraz. Z wnętrza dobiegł ich cichy stuk — rytmiczny, jak wahadło. Radio zapiszczało znów, a głos jakby się uśmiechnął. Jeśli głosy potrafią się uśmiechać. — Nie odwracaj się — wyszeptał. — Leno. Iwo, który szedł pół kroku za nią, zastygł. W korytarzu zrobiło się o stopień chłodniej. Lena poczuła, jak włosy na karku stają jej dęba. Nie odwróciła się. Zamiast tego położyła dłoń na klamce. — Kto to mówi? — zapytała, kierując pytanie w szczelinę między drzwiami a futryną. — Kim jesteś? Szmer. Przez ułamek sekundy cisza zgrubiała tak, że aż ją słyszała. A potem z drugiej strony coś drgnęło: najpierw zamek, który stuknął jak werbel, potem łańcuszek, który zagrzechotał tak, jak grzechoczą tylko rzeczy trzymane latami w tym samym miejscu. I — niemożliwe, ale jednak — głuche, niskie, zdecydowane „klik”, jakby od środka ktoś powoli przekręcił klucz. Drzwi drgnęły, uchylając się na szerokość dwóch palców. Z wnętrza buchnął chłód, w którym była i wilgoć, i odrobina czegoś, co pachniało jak rozłożony deszcz. Radio zawyło cienko, potem zamilkło, jakby ktoś przyłożył palec do jego ust. W tej samej chwili, gdzieś poniżej, na parterze, zatrzasnęło się coś ciężkiego. Echo poszło falą w górę, niosąc ze sobą pojedynczy, obcy odgłos kroku nie należący ani do Leny, ani do Iwa. Ktoś był między nimi a wyjściem. Albo dopiero wchodził. — Leno... — powiedział głos, już nie z radia, nie z metalu, ale z cienkiej szczeliny między drzwiami. — Wreszcie. Lena zacisnęła palce na klamce tak mocno, że biała skóra pobladła jeszcze bardziej. Iwo uniósł latarkę. Światło drżało, odbijając się w metalowych rantach jak piskliwe echo. Z wnętrza pomieszczenia coś poruszyło się tuż przy podłodze, rzucając cień, który nie pasował do kierunku ich lampy. Drzwi od nadajnika ustąpiły o kolejny centymetr.