Na skraju parku krajobrazowego, tam gdzie żwir drogi urywał się nagle w dywan igliwia, stał drewniany dom z gankiem i krzywym dzwonkiem. W dzień pachniało tu żywicą, mokrą ziemią i pieczonym chlebem, a nocą, kiedy wiatr szarpał świerkami, słychać było odległe nawoływania, których nie dało się pomylić z niczym innym. Były w tym głosy: ciężkie tupnięcia łosi, skrzydła sów przecinające mrok bezszelestnie, raz ciche, raz wyraźne szczeknięcia lisów, i ten długi, pełen przestrzeni ton, po którym skóra sama składała się w gęsią: zawodzenie wilków. Mira miała siedemnaście lat, oczy tak ciemne jak nocny staw i dłonie wiecznie pachnące smarem i igliwiem. Znała las jak ściągawkę: miękkie zagłębienia, w których zbierała się mgła, piaszczyste wydmy pożarte przez wrzos, ścieżki, którymi poruszały się zwierzęta, nie człowiek. Jej dziadek, Tadeusz, był leśniczym. Uczył ją, że w lesie najważniejsze jest słuchać uważniej, niż się mówi. Tego wieczoru, w drewutni pachnącej świeżo przełamanym szczapem, Mira pochylała się nad starym radiotelemetrem. Na stole leżały obok siebie: notes w kratkę, czerwona latarka, mapa z siecią niebieskich kresek i brudny pióropusz piór. Pióra należały do kruka o imieniu Szron. Był większy niż powinien, jakby cały las zgęstniał i zadomowił się w jego piórach. Przyleciał do nich zimą, z rozciętą skórą pod skrzydłem, i został. Latem zaczął wracać na wolność, ale codziennie rano siadał na dachu i stukał w rynnę, jakby sprawdzał, czy dom nadal stoi. Szron przysiadł teraz na poręczy, przechylił łeb i błysnął okiem, w którym Mira widziała własne odbicie. W dziobie trzymał coś błyszczącego. Upuścił przed nią na stół metalowy krążek z numerem wybitym na krawędzi. — Gdzie to znalazłeś? — Mira wzięła krążek w palce. Był zimny i dziwnie ciężki. Wyglądał jak znacznik, jaki czasem leśniczy zakładają na łańcuchach do mierzenia drzew, ale tu nie było żadnego łańcucha. Zobaczyła w świetle latarki wyraźne cyfry i litery, a pod nimi krótkie zarysowanie w kształcie strzałki. Na stole syknęło radio. Stary telemetr ożył przymuszoną chrypką. Mira wsunęła słuchawki. Dwa sygnały, krótkie, urwane — jak kroplówka, w której ktoś przyspieszył kapanie. Potem cisza. Potem znów: dwa sygnały. Notowała w notesie, nieświadomie przygryzając dolną wargę. Z daleka dobiegło wymowne wycie; odpowiedział mu drugi głos, potem trzeci, niższy, jakby wyżłobiony w pniu. Z końca podwórza dobiegł szczęk wiadra: dziadek nalewał wodę do kadzi przy wędzarni. — Dziadku! — Mira otworzyła drzwi. Pachniało zimną wędzonką i mokrą siecią. — Słyszysz? Te dwa przebicia w radiu. Powtarzają się. Jak kod. Tadeusz zawiesił wiadro, otarł dłonie o spodnie i spojrzał w stronę ciemnego lasu. — Las gada na swój sposób — mruknął. — A ludzie lubią w nim słyszeć to, co znają. Ale jutro możemy sprawdzić. Jutro, nie dzisiaj. Masz szkołę, a ja ranne pomiary. Szron stuknął dziobem w krążek, jakby niecierpliwiał się na myśl o „jutro”. Po chwili, jakby dla odmiany, zeskoczył z poręczy i przebiegł niewielki odcinek po stole, zostawiając za sobą niewidzialne ślady. Podbiegł do mapy i zaczepił pazurem róg arkusza, przeciągając go tak, by pod latarką rozświetlił się kontur głębokiej doliny i mała, owalna polana nazywana przez miejscowych Polaną Szczytową. Tam, gdzie kiedyś stała przeciwpożarowa wieża — żelazna kratownica, od lat zamknięta. Mira spojrzała na mapę, na krążek, na słuchawki, które znów zaszumiał. Dwa krótkie sygnały, dłuższa przerwa, dwa krótkie sygnały. Wykres w notesie zaczynał wyglądać jak rysunek węża pożerającego własny ogon. Z daleka dobiegł nowy dźwięk — surowy, suchy trzask, jak pękająca gałąź pod ciężarem. Późne ptaki zerwały się z łoskotem, jak zasypana lawina skrzydeł. Mira spojrzała na zegarek. Dwudziesta pierwsza dwadzieścia. — Jutro — powtórzył dziadek, ale jego głos zabrzmiał bardziej jak życzenie niż decyzja. Mira skinęła głową, odwróciła się, zgasła lampę w drewutni. Zanim jednak zamknęła drzwi, wsunęła krążek do kieszeni bluzy. W domu zostawiła na stole kartkę: Poszłam na pięć minut do wiaty. Wszystko OK. — i wiedziała, że to półprawda, ale lepsza niż nic. Noc wypełzła na ganek jak chłodny kot. Nad dachem wlokły się strzępy chmur, między którymi migotały gwiazdy, skąpe i dalekie. Na drodze zrobiło się pusto i cicho, jakby powietrze wstrzymało oddech. Szron rozpostarł skrzydła i z głośnym klaśnięciem wzbił się w powietrze. Mira podniosła z wieszaka kurtkę, wcisnęła czapkę na włosy i wyszła, zamykając za sobą drzwi tak, żeby zamek nie stuknął. Znała każdy skrzypień deski na ganku; wiedziała, które ominąć. Las przyjął ją jak korytarz. Coraz głębiej, coraz miękcej, coraz ciemniej. Sowa przekradła się nad jej głową; nawet nie jej zobaczyła, tylko poczuła ruch powietrza. Ogrodzenie przy szkółce leśnej skończyło się i zaczęły się stare buki, których pnie w świetle czarnej latarki wyglądały jak mięśnie. Szron prowadził, przysiadając na co drugim drzewie, poganiając ją krótkimi skrzekami. Z góry mignął raz po raz rozjarzony punkt — oczy sarny, odwróconej w bezruchu, czujnej jak struna. Na skraju Polany Szczytowej Mira przystanęła. Wysoka trawa ocierała się o spodnie, zostawiając wilgotne smugi. Skoncentrowała się na dźwiękach: słyszała własny oddech, zbyt szybki; słyszała metaliczny dźwięk, cichy jak mruknięcie, ale zbyt równy, by był naturalny. Wtórowały mu, jak układane w odpowiedzi, dalekie, rozciągnięte tony. Wilki. Szron przysiadł na starym słupie ogrodzeniowym i zgrzytnął dziobem. Mira przykucnęła, odsunęła trawę palcami i zobaczyła na środku polany coś, czego nie powinno tam być. Czarny, prostokątny kształt, jak skrzynka na narzędzia, połączony kablami z wąskim, pionowym masztem. Na szczycie masztu błyszczał cienki, okrągły talerz, a poniżej przyczepiono pudełko z siatką jak głośnik. Na ziemi leżał kawał gumowego węża, którym zabezpiecza się przewody. Urządzenie mrugało czerwoną kropką, równą, wytrwałą. Kropeczka zapulsowała dwa razy. Nad polaną potoczył się drżący dźwięk, nie z tych, które słońce niesie po liściach. To było coś, co czuło się raczej w klatce piersiowej niż w uszach: ciężka fala, co pół sekundy, jak uderzenie w membranę. Mira wstrzymała oddech. Jej telefon w kieszeni zadrżał tak, jakby nowa wiadomość przeszła przez metalowe tkanki świata. Z lewej zaszeleściło. Wyszła sarna, ostrożna, z nagłym zawahaniem w ruchu. Za nią przemykła wyżłobiona w cieniu niska sylwetka. Wilk. Pysk miał podniesiony, nozdrza rozwarte. Za nim, jeszcze dwa cienie, ciche, ściśnięte do ziemi. Nie atakowały. Słuchały. Mira przełknęła ślinę. Instynkt krzyczał jej, żeby cofnąć się i roztopić w zieleni, ale coś w sposobie, w jakim stali — nie naprzeciw siebie, ale obok, jak widzowie — zatrzymało ją na miejscu. Szron stukał teraz w metal słupa, jakby próbował wybić rytm, który miał znaczenie tylko dla niego. Potem zeskoczył, rozłożył skrzydła i przesunął się nisko, uderzając skrzydłem o kabel. Kropka na urządzeniu zamrugała szybciej, jakby odpowiedziała na dotknięcie. Mira wiedziała, że powinna zadzwonić do dziadka. Że powinna zrobić zdjęcie, zebrać dowody, wrócić. Ale obok strachu pojawiło się inne uczucie, trudne do nazwania. Czuła, że stoi w miejscu, w którym splatają się drogi stworzeń, które nie proszą o pomoc, bo nie znają tej kategorii; po prostu żyją. Jeśli ktoś tu coś zmienił, wpiął w las swoją własną melodię, to nie mogła udawać, że nie słyszy. Z kieszeni wypadł jej metalowy krążek. Uderzył o kamień raz, cicho, i potoczył się, zostawiając na wilgotnej ziemi cienką, błyszczącą bruzdę. Wilk podniósł łeb. Jego oczy, żółte i jasne, zatrzymały się na Mirze. Szron zamrugał i uskoczył w bok. Dźwięk wzmocnił się na chwilę. Urządzenie mrugnęło szybko, trzy razy, i jakby zaciągnęło powietrze w siebie. Las zatrzymał się całkowicie — nawet trawy przestały się poruszać. W tej ciszy usłyszała coś nowego: narastający pomruk opon na żwirze, z kierunku starego dojazdu, którego od lat nikt nie używał. W ciemności błysnął prostokąt światła, potem drugi. Headlighty, ostre, białe, przecięły skraj polany i zatrzymały się na środku, zalewając blaskiem maszt, skrzynkę, trawę i wzrok zwierząt. Silnik jeszcze pracował, nisko, nierówno. Drzwi się uchyliły, wysiadał ktoś, kogo Mira nie znała, ale kto znał tę drogę na wylot. Szron zakrakał ostrzegawczo, krótko, jak zaklęcie, które miało złamać noc. Wilk zrobił krok do przodu i zatrzymał się. Mira zacisnęła palce na chłodnym krążku i poczuła, jak w środku coś się decyduje. Drzwi samochodu zatrzasnęły się głośno. W świetle reflektorów mignął błysk metalowego klucza, uniesiona dłoń, a potem — jeszcze zanim zdążyła się cofnąć — ktoś obrócił się prosto w jej stronę