Lena poprawiła pasek plecaka, przetarła okulary i spojrzała na migający ekran telefonu. Nieznany numer właśnie wysłał plik audio, nazwany zaskakująco prostym słowem: Dzięcioł. Oskar, najlepszy krótkofalowiec w liceum, poderwał się, gdy usłyszał stukot w rytmie. — Morse — powiedział krótko, już włączając swoją starą, wysłużoną ręczną radiostację. Na nagraniu metaliczny ptak wiercił w drewnie, układając zimne kropki i kreski. Dziadek Leny był kiedyś dyżurnym ruchu i siał legendy o zamarłych torach. Dzisiaj legendy wróciły cyframi: współrzędne, sygnał czasu i jedno słowo, BRZEZINA. Oskar przepisał ciąg, a potem wyświetlił mapę z czerwonymi pikselami w środku lasu. Stara stacja, zamknięta od lat, miała podobno betonowy schron zwany Korytarzem Siódmym. — O dwudziestej trzeciej siedemnaście — mruknął — jeśli to żart, to bardzo uparty. Noc schodziła szybko, gdy dotarli do peronów porośniętych sosnami i sztywną trawą. Wiatrowskaz zardzewiał, a zegar dworcowy zatrzymał się na dwudziestej trzeciej, bez minuty. Tablica odjazdów migała, choć prądu podobno tu nie było od wieków. Ktoś narysował kredą strzałkę i literę K, prowadzącą pod halę odpraw. Oskar dotknął poręczy, a jego radio zapiszczało, jakby coś odpowiadało z wnętrza peronu. Pod kratą z rozbitych desek odkryli metalowy właz z wytłoczonym numerem K7 i kotwicą. Kłódki nie było, tylko świeża opaska z plastiku, przecięta równo, jak nożem. Lena przyłożyła ucho do metalu i usłyszała skrajnie ciche tykanie, jak zegar głęboko. — Na dole jest powietrze — szepnął Oskar — czuję przeciąg i chłód spodu ziemi. Telefony straciły zasięg, a krótkofalówka wybiła słowo LENA, posiekane, lecz nieprzypadkowe. Otworzyli właz powoli, wstrzymując oddech, bo zawiasy jęczały jak stare kable na mrozie. Z ciemności buchnął zapach smarów i jeziornej wody, a potem pojawiły się podstopnie. Pod nimi rozciągał się tunel, a w nim, daleko, różowe światełko mrugało rytmicznie. Lena włożyła rękawiczki, ujęła zimny szczebel i spojrzała na Oskara bez słów. Wtedy cały peron zadrżał, a po ciemnym torze prześlizgnął się blask niewidzialnego pociągu. Z głośników, których tu nie było, popłynął komunikat z ich nazwiskami, trzeszczący i zimny. — Słyszysz to? — Oskar przełknął ślinę — ktoś uruchomił stację tylko dla nas. Z dołu niósł się odgłos wody i przesuwanych łańcuchów, powolny, nieubłagany. Światełko w tunelu zbladło, po czym rozbłysło bursztynem, układając znajomą sekwencję znaków. Lena policzyła kreski, kropki, oddechy między nimi i poczuła, jak drętwieje jej kark. To nie był sygnał ratunkowy, tylko rozkaz bez wahania: Wejdźcie teraz.