Zmierzch nad Warszawą miał lekko zielonkawy odcień, jakby niebo pamiętało o morzu, które po latach wdarło się w koryto Wisły i zostawiło po sobie łachy soli na murach kamienic. Na filarach dawnego mostu powiewały ruszty z algami, ścieżki magnetyczne lśniły cienkim pasem światła, a sterowce z logotypami miejskich farm migały czerwonymi punktami tak wysoko, że można je było wziąć za gwiazdy. Wiatry hulające nad dachami niosły zapach mokrej rdzy i ozonu. Kaja Sawicka leżała na nagrzanym betonie swojej pracowni-powierzchni, tuż obok cienkiej anteny typu Yagi, i gapiła się w ekran komputera, który gruntownie odmówił współpracy. Był to stary, ciężki „Domino” – komputer składany z części, które miały dłuższe życiorysy niż większość miejskich radnych. Kaja nosiła włosy spięte w węzeł, którym można by było przywiązać maszt do komina, a na nadgarstku świeciła cienka opaska skanerów: w ciemności mrugała rytmicznie, jakby biło w niej drugie serce. — Mówiłaś, że to tylko test nasłuchu — odezwał się Natan, jej młodszy brat, siadając na krawędzi dachowej ławki. Jak zwykle pachniał igliwiem z dronowych szkółek i smarem. Miał w sobie cierpliwość roślin i skłonność do milczenia. — Skąd te pliki kalibracyjne z lat siedemdziesiątych? — Bo ktoś tam po drugiej stronie nie wiedział, że dawno minęły — burknęła Kaja, stukając w obudowę „Domino”, aż zaskrzypiał. — Patrz na to. Wektor Dopplera, pasmo, identyfikator. To nie jest półamatorska stacja pogodowa. To jest… Słowa zawisły, bo na ekranie pojawiła się linia znaków, tak czysta, jakby nikt, nigdy, w ogóle nigdy, nie dotykał nadajnika od środka. GO3-PL/AKT. Przesył testowy Beta. Prośba o potwierdzenie operatora: Kaja Sawicka. Kaja zastygła. Uśmiech wziął i zgasł, jak iskra na wietrze. — Przecież nie rejestrowałaś się w żadnym wojskowym protokole — powiedział Natan zbyt spokojnie. — I czemu prośba do ciebie? — Nie „czemu”. „Jak” — odparła Kaja, już bez żartu. — Golem-3. Przecież wyłączyli go jeszcze zanim się urodziliśmy. Zdeorbitowali, spłonął. A identyfikator jest czyściutki. Żadnej bańki pośredniczącej. To brzmi, jakby wyszedł prosto z orbity. Zeszła na kolana, uruchomiła dodatkowy moduł odfiltrowywania zakłóceń i odpaliła drugi odbiornik. Na dachu zaszeleściły srebrne druty, antena odsunęła się od krawędzi, jakby wciągała łokcie pod korpus, i zaczęła się wolno obracać. Na mapie, którą „Domino” zmontował z opóźnień sygnału, punkt źródłowy nie poruszał się po niebie. Siedział. — Nie może być — syknęła Kaja. — Triangulacja mówi, że to nadchodzi z północy. Z dołu. Z Pragi. — W piwnicach ktoś zbudował sobie orbitę? — Natan przesunął kciukiem opaskę, uruchamiając cichy pomiar jonizacji. — Ładny żart. Sygnał znów zamrugał. Tym razem przyszła krótka sekwencja dźwięków: czysty, trójtonowy motyw, bez chrypienia, bez szumu. W tle słychać było coś, co dziwnie przypominało falę rozbijającą się o beton. — Potwierdź — powiedział „Domino”, bo Kaja ustawiła wcześniej automatyczną transkrypcję. — Operatorze Kaja Sawicka. Potwierdź. — Nie potwierdzaj — szepnął Natan z nagłą powagą. — Najpierw sprawdź. Szczękała zębami, ale opanowała ciekawość. Nie dlatego, że się bała, tylko dlatego, że nie lubiła tracić przewagi. Zsunęła z dachu na metalową drabinę i zarzuciła na ramiona kurtkę z refleksyjną siatką. Natan już trzymał plecak z narzędziami i kompaktową latarkę, która potrafiła świecić tak, że nawet mgła się zastanawiała, czy w ogóle jest. — Podwale osiem — rzuciła Kaja, patrząc na dane z triangulacji. — To wjazd do starej stacji serwisowej. Oficjalnie zasypanej. I… — I teraz już nie — dokończył Natan. Zjechali cicho tramwajem magnetycznym, mijając przeszklone szkielety dawnych kamienic i nową dżunglę — dachowe ogródki, pionowe lasy paneli, kałuże z sinymi, świecącymi bakteriami. Na przystanku „Zoo – Łachy Praskie” wysiedli prosto na drewnianą kładkę, która trzymała się nad wodą dzięki sieci z nanolin i porostów. W oddali słychać było uderzenia wioseł; ktoś wracał łodzią z targu kolacyjnego. Miasto oddychało, w swoim tempie, bez patrzenia w górę. Podwale 8 wyglądało jak wylot wentylacji. Żelazna kratownica zarosła piórami traw, a w beton wrosły korzenie topoli. Kaja przesunęła dłonią po krawędzi; opaska zapiszczała cicho, kiedy dotknęła cienkiej, niemal niewidocznej linii cięcia. Ktoś niedawno odryglował. Kto — nie było widać. — Kłódka tylko dla niepoznaki — mruknął Natan, podważając starą mosiężną zapadkę. — Ale ktoś lubi teatralność. W środku pachniało zaschniętą wodą i kurzem, który już dawno stał się częścią ścian. Latarka rozcięła mrok. Schody schodziły w dół, jakby kopały się same, półokręgiem, gładkie od tylu stóp, że nikt nie był w stanie ich policzyć. Na dole czekały drzwi z wypłowiałym logotypem: Instytut Kartografii Orbitalnej. Czekały tak, jak czeka coś, co zapomniało, że w ogóle ma czekać. — Słyszałeś kiedyś o tym instytucie? — zapytała Kaja półgłosem. — Tak się nazywali w dokumentach archiwalnych, które indeksowałem w zeszłym miesiącu — odpowiedział. — Byli odpowiedzialni za geodezję satelitarną i mapy katastrof. Z czasów, gdy jeszcze płacono za rzeczy, o których teraz pamiętają tylko stare nośniki. — Fajnie — parsknęła, choć było jej daleko do śmiechu. — Oby pamiętali życzliwie. Przy drzwiach tkwił panel. Dotykowy, ale tak niepozorny, że można go było przegapić, gdyby się miało wzrok zmęczony neonami. Kaja przyłożyła dłoń. Panel zaświecił. Nie biało, nie niebiesko. Ciepło, jak lampa w kuchni. Buchnęło letnim kolorem. — Autoryzacja operatora: Kaja Sawicka — powiedział głos z głośników, tak zwyczajny, że przez sekundę Kaja pomyślała, że to sąsiadka, ta od śmieci. — Proszę pozostać w bezruchu. — Hej! — Natan już cofał rękę do kieszeni, gdzie trzymał zapasowy mikrozakłócacz. — Nie podoba mi się to „bezruch”. — Spokojnie — syknęła Kaja, czując, jak przyspiesza jej tętno. — Patrz. Panel mienił się łagodnie. Po chwili zaryglowane drzwi westchnęły, jakby wypuszczały powietrze po latach bólu. Otworzyły się — ciężko, ale zdecydowanie. Z wnętrza wysunęła się fala chłodu, czystego, bez zapachu pleśni. Jakby ktoś utrzymywał tu klimatyzację, grzecznie, nieprzerwanie, i nie miał nikogo, komu chciałby się poskarżyć na rachunki. Sala w środku była okrągła. Z sufitu zwieszały się martwe lampy, które wyglądały na nieumarłe tylko dlatego, że przetrwały wszystko. Pod ścianami stały konsole z sensorami, opatrzone tabliczkami: Połączenia naziemne, Ephemerydy, Węzły. Pośrodku tkwił stalowy stół z wbudowanym projektorem. Kaja włączyła zasilanie. Rozlała się kula światła, powoli montując obraz. Zawisła nad stołem półprzezroczysta Ziemia, z liniami orbit, które przecinały się jak nici w wyszywance. Jedna z tych nici, opisana GOLEM-3, pulsowała słabo, jak ślad serca na bardzo starym monitorze. — Niemożliwe — odetchnął Natan, podchodząc bliżej. — Nawet gdyby utrzymali fragment sieci, sygnał nie ma prawa mieć takiej czystości. I skąd znają twoje dane? — Umiem sobie poradzić z cudzymi ścieżkami — odparła Kaja, nie odrywając wzroku od pulpitu. — Ale nie tworzyć je wstecz w czasie. Na ekranie „Domino” pojawiło się nowe okno: Miękki kanał. Opiekun. Taki był jego tytuł. Kaja dotknęła go jednym palcem, jakby bała się, że coś popęka. Z głośników popłynął ten sam trójtonowy motyw, a zaraz potem głos, który uczynił z ciała Kaji pustą, dzwoniącą skorupę. — Kaju. Nie cofaj się. Idź do sali antenowej. Masz dziewięć minut i trzydzieści sekund. Proszę, nie marnuj ich. To był jej głos. Starszy o parę lat, może o kilkanaście. Głębszy, trochę ochrypły. Ale jej. — Słyszałeś? — spytała ostrzej, niż chciała. — Słyszałeś? — Słyszałem — powiedział cicho Natan, stając obok. — I nie wiem, czy bardziej martwi mnie to, że ktoś podszył się pod ciebie idealnie, czy to, że to naprawdę ty… z… — Z innej pory — dokończyła. — Mniejsza. Antenowa? Nie trzeba było szukać. Drzwi opatrzone napisem Sala antenowa znajdowały się naprzeciw wejścia. Na futrynie ktoś, kiedyś, wyskrobał paznokciem pojedynczą kreskę, jak znak, że był tu człowiek. Panel przy drzwiach migał na żółto. Kaja zbliżyła dłoń, ale panel nie pytał. Panel odliczał: 20:45:18, 20:45:17… — Cisza radiowa do 20:46 — odczytał Natan z wyblakłej naklejki. — Protokół dawnego wojska. Ktoś pamięta o zasadach. — Ktoś, kto twierdzi, że to ja — mruknęła Kaja. Czekali. Z każdą sekundą dźwięki stacji stawały się bardziej wyraźne: cichy szum powietrza; pojedyncze mżenie w przewodach; znad stołu dochodził lekki dźwięk projektora, jak oddech śpiącego. Kaja czuła, że każdy włos na jej ramionach słucha. Natan wyciągnął rękę. Dotknęła jego palców. — Jeśli to pułapka… — zaczął. — To ją zobaczymy — przerwała. Kiedy zegar zmienił się na 20:46:00, panel zgasł, zamek szczęknął i drzwi do sali antenowej uchyliły się o centymetr. Wypłynęła spod nich fioletowa smuga światła, wąska jak nić. Kaja popchnęła drzwi. Zaskrzypiały zupełnie po ludzku. W środku pachniało jak w czystym warsztacie: olejem do mechanizmów, kurzem z książek, których nikt nie otwierał, i lekkim powiewem nadmorskiej soli. Na środku stała wielka paraboliczna czasza, skierowana nie w niebo, ale w betonową ścianę, jakby słuchała własnego odbicia. Pod ścianą tkwiła drukarka termiczna o obudowie tak starej, że aż modnej. W tej samej sekundzie, w której Kaja i Natan przekroczyli próg, urządzenie zawyło krótkim, zgrzytliwym triumfem i wyrzuciło z siebie wąski, ciepły pasek papieru. Kaja podeszła i odczytała: Nie przyprowadzaj Natana. Serce zabiło jej wyżej, w gardle. Zwróciła głowę w jego stronę. Natan uniósł brwi i wypuścił nieistniejące powietrze między zębami, jakby chciał się zmiękczyć od środka. — To nie jest zabawne — powiedział. — I nie jest bezpieczne. — Wiem — odparła. — Ale czemu? Podłoga pod stopami zadrżała minimalnie. Czasza drgnęła, jakby przeszedł po niej przypływ. Kaja spojrzała na zegar w głowie — zwyczajny, ludzki — i na odruch podjęła decyzję, której nie zdążyła nazwać. Zrobiła krok. Natan zrobił krok z nią. — Zostań — poprosiła przelotnie, nie oglądając się. — Proszę. — Nie — odpowiedział, prawie niedosłyszalnie. — Nie tym razem. Światło przygasło o dwie oktawy. Projector na stole zafalował obrazem. Czasza w sali antenowej wykonała miękki, niesłyszalny obrót i zatrzymała się, celując w głąb betonu. Z głośników rozległ się dźwięk, którego nie dało się pomylić z żadnym innym: odgłos otwierającego się kanału. Zaraz potem, tuż za plecami Natana, ktoś odezwał się cicho, bardzo blisko, bardzo jak ona: — Natan…