Mira siedziała na dachu szkoły, z plecakiem pod kolanami. Obok klęczał Tymek i trzymał latarkę nad kablami. Mieli małą antenę, zrobioną ze starej czaszy i drutu. Tablet Miry pokazywał skaczące kreski, jak fale na jeziorze. Nad nimi wisiał późny sierp księżyca i mrugało kilka samolotów. Na betonie widać było białe oznaczenia: A1, A2, B6, C3. — Jeśli złapiemy satelitę, dam ci mojego batonika — szepnęła. — Wolę wiedzę — odparł Tymek, choć batonik też brzmiał dobrze. Nagle wykres zamarł i pojawiły się krótkie, równe piki. Mira włączyła prosty dekoder i wsłuchała się w stukanie. To nie było SOS, ani przypadkowy szum z miasta. Litery pojawiły się na ekranie jedna po drugiej. Na ekranie zamigotał napis: Czytasz mnie, Mira? Wejście B6. Otwórz powoli. Mira i Tymek spojrzeli na białe litery namalowane farbą. B6 leżało metr od nich, przy starym kominie wentylacji. Płyta była ciepła, jak grzejnik, i delikatnie wibrowała. — Nie dotykaj — powiedział Tymek, ale już nachylał latarkę. W szczelinie zabłysło blade światło i poczuła zapach ozonu. Ktoś, albo coś, poruszył mechanizmem pod dachem szkoły. Zamek kliknął, betonowa klapka drgnęła i zaczęła się unosić. Wewnątrz było ciemno, lecz dno migotało zimnym błękitem. Z głębi dobiegał jednostajny pomruk, jak od ukrytego silnika. Tablet sam zmienił ekran i wyświetlił nowy komunikat. Na ekranie mignął napis: Uprawnienia: Mira. Test przejścia. Krok pierwszy. — To chyba żart — szepnął Tymek, głośniej niż planował. Z dołu uniósł się chłód, a światło mrugnęło trzy razy. Coś metalowego zaskrzypiało, jakby windą jechało do góry. Mira zacisnęła palce na latarce i nachyliła się nad otworem. Tuż przy ich stopach zapaliła się cienka, ruchoma linia. Linia przesunęła się do przodu i cicho zatrąbiła. — Liczy na nas — wyszeptała Mira, gdy klapka uchyliła się szerzej. Coś okrągłego wysunęło się z mroku i zatrzymało tuż pod nimi.