Wieczór przylgnął do Helu jak wilgotny koc. Szum zatoki mieszał się z rytmem otwartego morza, a wiatr niósł w głąb lądu soliwo świeżość i odrobinę wodorostów. Nad portem przesuwały się ciche, pomarańczowe światła kutrów, leniwie kołysanych przez prąd. W oknie Stacji Morskiej odbijała się cienka, niemal stalowa kreska horyzontu. Lena wciągnęła rękawy polarowej bluzy na dłonie i przysunęła laptop bliżej do siebie. Na ekranie mrugały punkty – ostatnie odczyty z nadajników młodych fok wypuszczonych dwa tygodnie temu. Każdy punkt miał swoje imię, nadane przez dzieci podczas dnia otwartego. „Borsuk”, „Mewa”, „Turbo”. Uśmiechnęła się do wspomnienia chłopca, który upierał się, że foka powinna nazywać się „Turbo”, bo pływa „najszybciej na świecie”. – Masz herbatę, nim się zorientujesz, że jest zimna – powiedział Olek, pojawiając się w drzwiach z dwoma kubkami i obluzowaną czapką na połowie czoła. – Daj – odparła, nie odrywając wzroku od mapy. – Tylko żeby nie zalać klawiatury. Ewa mnie zabije. Olek postawił kubek na parapecie i zerk­nął przez jej ramię. Pachniało bergamotką i mokrym drewnem. – Coś nie gra? – zapytał. Lena zmarszczyła brwi. – „Borsuk”. Zobacz. Powinien być gdzieś przy łachach piasku po drugiej stronie zatoki, a tu… Na mapie zadrżał zielony punkt. Był nienaturalnie blisko linii lasu, jakby skakał po suchym lądzie. Lena kliknęła kilka razy, powiększając widok. Sygnały układały się w poszarpaną linię, która zaczynała się przy wodzie, a potem wchodziła między sosny, w stronę starych bunkrów. – Bez sensu – mruknął Olek. – Albo fale oszalały, albo ktoś bawi się naszymi antenami. – Albo… ktoś zdjął nadajnik – dokończyła Lena, a w żołądku poczuła twardy, zimny kamień. – Ewa mówiła, że zdarza się, gdy fokę złapie sieć, a komuś się spieszy. Odciąć i wyrzucić, żeby nie było kłopotu. W tym momencie telefon na biurku zawibrował. Lena podskoczyła, przewracając długopis. Numer alarmowy fokarium. – Stacja Morska, słucham… – Odezwał się słaby głos biegacza z latarką czołową. Mężczyzna mówił szybko, jakby wciąż truchtał. – Na plaży, kilkaset metrów za Juratą, coś piszczy. Myślałem, że ptak, ale bardziej jak… jak młody kot, tylko z przerwami. I jest tam… skrzynka? Nie podchodzę dalej. Słyszę też coś metalowego. Lena wymieniła porozumiewawcze spojrzenie z Olkiem. – Proszę zostać z daleka i podejść do wejścia na plażę, gdzie są schody. Ktoś do pana wyjdzie – powiedziała możliwie spokojnie, choć serce przyspieszyło. – Już wysyłamy patrol. Ewa była w drodze do Pucka po leki dla chorej foki. Odbierała natychmiast. – Sprawdzicie to z Olkiem? Z daleka. Bez bohaterstwa – wyrzuciła szybko. – Masz ręczniki termiczne i rękawice w plecaku ratowniczym. Zawołam strażników leśnych, ale zanim dojadą… Bądźcie moimi oczami. Jeśli to młode, potrzebuje ciszy. Kilka minut później Lena i Olek zamykali za sobą ciężkie drzwi stacji. Wiatr uderzył w nich jak miękki, mokry mur. Mieli latarki czołowe, plecak z podstawowym wyposażeniem, rękawice neoprenowe i mały, ręczny odbiornik, który potrafił namierzyć nadajnik z kilkudziesięciu metrów. Olek, zwykle głośny, teraz milczał. Piasek pod stopami skrzypiał jak śnieg. Nad samą wodą, gdzie fale kończyły swój bieg cienkim koronkowym brzegiem piany, coś delikatnie połyskiwało. Lena wiedziała: nocą fosforescencja potrafi zatańczyć nawet w tak chłodny wieczór, nieśmiało migocząc w pryskających kroplach. Gdzieś w oddali krzyknęła mewa, zbyt zniecierpliwiona, by czekać na jutro. – Włącz to – poradził Olek, wskazując podbródkiem ręczny odbiornik. Lena przekręciła pokrętło. W słuchawce zapiszczało raz, drugi, trzeci. Dźwięk był chropowaty, urywał się jak przeziębiony śmiech. Zastygli, a potem ruszyli, kierując się rosnącą głośnością. Ślad w mokrym piasku pojawił się nagle: szeroki zygzak, jakby ktoś przesuwał ciężką torbę – ślad typowy dla foki ciągnącej brzuch po piasku. Obok świeże odciski butów. Głębokie. Z ząbkowatym wzorem podeszwy. – Ktoś tu był przed nami – szepnął Olek. – Wcześniej. Zobacz, jak ostre krawędzie odcisków – odparła Lena. – Wiatr ich jeszcze nie zatarł. Ślady wspinały się na łagodną wydmę, przez kępki traw i resztki suchych patyków. W nos uderzył ich kwaśny zapach starego metalu i wilgotnego betonu. Pomiędzy sosnami wyrosły betonowe, niskie sylwetki – zęby bunkrów z czasów, które wszyscy woleli pamiętać tylko z opowieści. Latarki zahaczyły o grafitti i ześlizgnęły się po poszarpanych krawędziach. Odbiornik zawył krócej, częściej. Sygnał musiał być blisko. Lena ściszyła oddech, jakby ten dźwięk miał moc spłoszenia czegokolwiek, co znajdowało się przed nimi. – Słyszysz? – Olek przechylił głowę. – To nie fale. Z wnętrza jednego z bunkrów dobiegał metaliczny brzęk, jakby ktoś lekko potrącał wiszącą łańcuchową barierkę. Co kilka sekund słychać było ciche, urwane westchnięcie. Niepełny oddech, charakterystyczny dla foki na lądzie, która próbuje się uspokoić. – Powoli – mruknęła Lena. – Bez światła prosto w oczy. Odsłaniamy dopiero pod kątem. Zeszli po trzech betonowych stopniach, które wiecznie były wilgotne. Powietrze zrobiło się chłodniejsze. Latarka Leny przecięła ciemność w wąskim snopie, omiatając ściany z napisem „Tylko noc zna drogę” i stertą uschłych igieł. Na podłodze błyszczało coś pomarańczowego – plastikowa skrzynka po rybach, z pękniętym uchem. Ktoś próbował je naprawić sznurkiem, który teraz wisiał luźno jak smutny warkocz. Obok leżał odcięty pasek z twardego tworzywa i srebrny zgryz zacisku. Lena nie musiała sprawdzać, żeby wiedzieć: ktoś już raz coś odczepiał. Odbiornik zapikał tak głośno, że zaswędziało ich w uszach. Źródło sygnału było kilka kroków dalej, w bocznym korytarzu, gdzie wilgoć z sufitu ściekała w paciorkach. Olek wyciągnął dłoń i delikatnie dotknął łokcia Leny: gest „jestem tu”. Snop światła zatrzymał się na czymś miękkim i szarym. Najpierw zobaczyli wąsy – twarde, białe, jak krótkie igły, potem wilgotny nos i połysk wielkich oczu. Foka, niewielka, najpewniej młoda samica, skuliła się przy ścianie, przytrzymując płetwą coś, co wyglądało jak sznurek albo pasek. Pod jej bokiem leżało coś jeszcze, płaskie i ciemne. Kiedy Lena poruszyła latarką, błysnęła do nich srebrna blaszka z numerem. – Nadajnik – wydyszał Olek. – Albo… jego część. Foka zasyczała ostrzegawczo i drgnęła. Gdzieś za nią, w głębi, coś zadźwięczało, jak podnoszona i opuszczana klapka. Światło prześlizgnęło się po metalowym pręcie i zgasło na czymś, czego nie potrafili od razu nazwać: zbyt gładkie jak na kamień, zbyt regularne jak na przypadek. Jakby ktoś składał tutaj elementy większej układanki. – Cofnij – wyszeptała Lena, czując, jak adrenalina wchodzi jej we wszystkie palce. – Nie ruszaj się gwałtownie. Na zewnątrz wiatr zerwał się nagle i cisnął drzwiami wejściowymi do bunkra. Betonowy prostokąt z jękiem przylgnął do framugi, a echo uderzyło ich po karkach. Latarka Leny na ułamek sekundy zamigotała, jakby ktoś przyszedł jej z pomocą – i znów się ustabilizowała. Foka wydała krótki, przeciągły dźwięk, po którym w tunelu rozlała się cisza tak gęsta, że słyszeli własną krew. Z góry, z poziomu wydmy, dobiegło ciche trzaśnięcie gałęzi. Ktoś stąpnął, próbując być lżejszy niż ciężar ciała. Drugie trzaśnięcie, bliżej krawędzi. A potem, bardzo delikatnie, na zardzewiałej barierce przy wejściu zapalił się zielonkawy punkt. Nie światło latarki. Zbyt drobny, zbyt ostro zogniskowany. Ślizgał się po napisach, po wilgotnych zaciekach, po porzuconej skrzynce, aż trafił w ich sylwetki i zatrzymał się na piersi Leny. Olek zacisnął palce na pasku plecaka. Lena uniosła powoli rękę, jakby mogła tym gestem zatrzymać punkcik w miejscu. – Słyszysz to? – jego głos był ledwie oddechem. Z głębi bocznego korytarza odpowiedział im trzask łańcucha, cichy, szybki. Po nim dwa krótkie, twarde dźwięki jak kliknięcie przełącznika. Sygnał w słuchawce przyspieszył, jak serce tuż przed sprintem. A potem ktoś – albo coś – bardzo nisko i chrapliwie odchrząknęło, tak blisko, że powietrze poruszyło włosy na karku Leny.