Antek zawsze uważał, że ich kamienica przy ulicy Jasnej jest nudna jak poniedziałkowe lekcje matematyki. Może dlatego codziennie wieczorem wymykał się na klatkę schodową, by wygasić myśli w półmroku, słuchając cichego szumu miasta. Pewnego wieczoru, kiedy słońce topniało już wśród czerwieni dachów, usłyszał ciche kroki. To była Lena, nowa sąsiadka z trzeciego piętra. Miała burzę rudych włosów i niepokorne spojrzenie kogoś, kto zna sekrety, o których nie śniło się dorosłym. Z początku nie odezwali się do siebie, ale po kilku minutach milczącej obecności Lena wskazała palcem na ścianę naprzeciwko windy. "Patrz!" — szepnęła. Antek zmrużył oczy. Na starym tynku pojawił się złoty blask, jakby ktoś zapalił lampę, choć żarówka od tygodni nie działała. Światło przesuwało się po schodach, pulsowało rytmem czyjegoś niewidzialnego oddechu. "To chyba odbicie z ulicy...?" — próbował wytłumaczyć Antek, lecz Lena pokręciła głową. Wciągnęła go za rękaw, schowali się za filarem i obserwowali. Światło zaczęło się układać w kształty, jakby na ścianie tańczyły świetliste litery albo symbole, których nie znali. Ze zdziwieniem zauważyli, że blask powoli przesuwa się w stronę opuszczonej piwnicy, do której od lat nikt nie schodził. Lena spojrzała na Antka. "Idziemy?" — zapytała cicho, jej głos drżał, ale oczy lśniły ekscytacją. Na chwilę wszystko ucichło: miasto, oddech, ich strach. Za drzwiami piwnicy widać było nikłe światło, zupełnie niepasujące do tego miejsca. Przekroczyli próg w milczeniu. Drzwi zatrzasnęły się za nimi bezgłośnie, a w ciemności przez złote światło zaczęły wyłaniać się kontury czegoś zupełnie nieznanego...