Jagna mieszkała w przyczepie na skraju Biebrzańskiego Parku Narodowego, tuż przy grobli. Dni spędzała w trzcinach, ustawiając rejestratory dźwięku i fotopułapki dla projektu badawczego. Znała rytmy rozlewisk: poranne krzyki żurawi, przeloty gęsi, nocne niecierpliwe pluski wydr. Ale tej wiosny zwierzęta zaczęły poruszać się jakby według obcej, niepokojącej partytury. Najpierw zauważyła pojedynczą ścieżkę odciśniętą w błocie, dziwnie równą jak kreska na papierze. Na tej samej linii odcisnęły się racice łosia, drobne stópki kun i ciężkie bobrowe pięty. Nocne nagrania przyniosły równy, pulsujący stuk, powracający co dwie minuty jak metronom. Żaden ptak tak nie stukał, żaden bóbr tak nie pukał w wodę. — Może budują coś pod mostem — mruknął Staszek, strażnik, kiedy przyszła po zapas baterii. Uśmiechał się połową twarzy, drugą miał zajętą gumą do żucia i opowieściami. — Pod Drewnianym Mostem od tygodnia jest za cicho; nawet trzciniaki milkną. — A ty? — spytała, chowając notatnik do kieszeni kurtki i udając lekkość. — Ja wam tylko świecę latarką, pani biolog — odpowiedział, ale podał jej termos. O zmierzchu Jagna ustawiała mikrofony na poręczy Drewnianego Mostu i wstrzymywała oddech. Woda wydawała się płaska jak stal, a nad nią leżała lekka, mleczna skóra mgły. Z trzcin wyszła łasica, przystanęła obok jej buta i patrzyła w czarne przęsło. Za nią wysunął się lis, niósł w pysku źdźbło sitowia, położył je starannie przy palu. Potem coś plusnęło i smukła wydra wspięła się na belkę, jakby śpieszyła na spotkanie. Jagna uruchomiła podgląd z fotopułapek i przewijała noc w przyspieszonym tempie, wpatrzona. Obok siebie mijały się gatunki, które zwykle unikają siebie uparcie, jak niechętni sąsiedzi. Każde zwierzę niosło drobiazg: patyk, muszlę z piachu, kawałek szkła, nici z ptasiego gniazda. Składały to u stóp palisady, tuż nad wodą, cierpliwie jak robotnicy bez słów i narzędzi. A potem wszystkie odwracały głowy w jedną stronę, jakby słuchały czyjegoś słabego wezwania. Tego wieczoru mgła siadła niżej, a stuk pod deskami stał się wyraźniejszy i pewniejszy. Jagna weszła na środek mostu, zgasiła czołówkę i wsunęła dłonie w rękawice z wełny. Po prawej wylądował żuraw, składając skrzydła tak cicho, że zaszumiały jak trawa. Na przeciwległym brzegu stanął wilk, wysoki, mokry, i nie patrzył na żurawia ani wodę. Patrzyli na nią; a spod pomostu, bardzo blisko, odpowiadało ciche, rytmiczne uderzenie. Coś poruszyło się w głębi, jakby odwinęło z siebie noc i zaczynało wychodzić.