Szkoła Podstawowa nr 12 wyglądała jak każda inna, ale tylko dla tych, którzy nie znali jej sekretów. Tola, trzynastolatka z ogromną wyobraźnią, i Sebastian, czternastoletni miłośnik komiksów, nigdy nie wierzyli w opowieści o dziwnych dźwiękach dochodzących z podziemi szkoły – dopóki sami ich nie usłyszeli. Był czwartkowy wieczór, kiedy z biblioteki wracali do szatni. Wtedy właśnie, przy starej ławce w piwnicy, natknęli się na coś nietypowego – między cegłami połyskiwała srebrzysta klamka, której nigdy wcześniej tam nie było. Oczywiście ciekawość zwyciężyła. Drzwi zaskrzypiały, a ich oczom ukazał się ciemny korytarz pachnący miętą i... pastą do zębów? Nie wahając się długo, zabrali latarki z plecaków i weszli do środka. Korytarz prowadził niżej i niżej, a ściany ozdobione były obrazami dziwnych postaci – szczoteczek i zębów w rycerskich zbrojach. Dochodziły stamtąd tajemnicze szeptania: „Szczotkuj dokładnie... nitkuj regularnie...”. W końcu dotarli do komnaty, która zamieniła się w migoczące laboratorium. Pośrodku stał ogromny tron zbudowany z gigantycznych, białych kostek... czyżby to były zęby? Z ciemności wyłoniła się postać ubrana w biały fartuch, z peleryną przypominającą pastę do zębów rozsmarowaną na grzbiecie. Postać uśmiechnęła się szeroko, odsłaniając idealnie równe i lśniące jak perły zęby. – Witajcie w Strażnicy Uśmiechu – powiedziała niskim głosem. – Zostaliście wybrani, by wykonać najważniejszą misję... Ale zanim dowiecie się, na czym polega, musicie zdać próbę odwagi. Pierwsze zadanie: pokonajcie bakterie próchnicy, które zakradły się do mojego królestwa! Tola i Sebastian spojrzeli na siebie z zaskoczeniem. Ze ścian wysunęły się mechaniczne szczoteczki, a z zakamarków zaczęły wypełzać dziwne, czarne stwory przypominające brudne resztki jedzenia. Czy poradzą sobie z zadaniem i odkryją tajemnicę podziemnego uśmiechu?