Alan nie wierzył w legendy, choć cała jego rodzina uwielbiała wieczorne opowieści o odległych królestwach i pradawnych istotach. On sam wolał patrzeć w gwiazdy, wyobrażając sobie, że za ich światłem kryją się rzeczy niesamowite. Pewnej nocy, gdy wracał przez las z obserwatorium szkolnego, zauważył dziwny blask wśród sosen. Był to niebieski kamień, połyskujący w świetle księżyca niczym ukryty fragment nieba. Alan schylił się, a lodowaty dreszcz przebiegł mu po plecach, gdy dotknął powierzchni kamienia. W jednej chwili usłyszał cichy szept i poczuł się, jakby jego umysł przenikał obcy, lecz fascynujący głos. Chłopak zamknął oczy i zobaczył obrazy: ogromne miasto zbudowane na wiszących ogrodach, latające wyspy i postacie, które wyglądały trochę jak ludzie, a trochę jak cienie splecione z gwiezdnego pyłu. Następnego ranka Alan był przekonany, że to sen, lecz kamień tkwił pewnie w jego dłoni. Zabrał go do szkoły, ukryty głęboko w kieszeni. W ciągu dnia wydawało mu się, że świat wokół zmienia się niepostrzeżenie: cienie na korytarzach były zbyt długie, a impulsywne światło przechodziło przez szybę w odcieniach, których wcześniej nie widział. Kiedy podczas przerwy spotkał Nadię, swoją przyjaciółkę z astronomicznego kółka, zdecydował się jej wszystko opowiedzieć. Nadia przez chwilę patrzyła na niego z niedowierzaniem, ale gdy pokazał jej kamień, jej oczy rozbłysły. Potem wyciągnęła z plecaka starą księgę, którą znalazła miesiąc wcześniej w antykwariacie. Na jednej ze stron znajdował się rysunek niemal identycznego kamienia oraz notatki w nieznanym języku. Z trudem rozszyfrowali kilka słów, które brzmiały jak ostrzeżenie i zaproszenie jednocześnie. Im więcej czytali, tym bardziej byli przekonani, że muszą zbadać sprawę do końca. Tego samego wieczoru wrócili do lasu, gdzie Alan znalazł kamień. Gdy tylko stanęli razem w miejscu, które pamiętał, niebo przybrało odcień granatu, a wokół zaczęła wirować chłodna mgła. Kamień zapulsował jasnym światłem i rozbłysła przed nimi ścieżka, której wcześniej nie było—prowadziła w głąb lasu, w kierunku starej, dawno opuszczonej wieży. Z każdym krokiem Alan i Nadia czuli, jak gęstnieje powietrze, a dźwięki lasu cichną. Nagle zza drzew wyłoniła się postać. Jej sylwetka była wyższa od człowieka, a oczy błyszczały srebrzyście. Przemówiła głosem, który rozbrzmiewał zarówno w powietrzu, jak i w ich głowach: "Jesteście gotowi, by przekroczyć granicę światów i poznać prawdę, o której wasz świat zapomniał?" Alan poczuł, jak serce bije mu szybciej. Nadia ścisnęła jego dłoń. Przed nimi, niczym żywa zapora, stał ktoś, kogo ludzki świat nie widział od wieków. Co by się stało, gdyby zrobili krok naprzód?