Nadia myła zęby co wieczór jak w zegarku: dwie minuty, nitkowanie, płukanka. Aparat ortodontyczny brzęczał cicho, gdy soniczną szczoteczkę prowadziła wzdłuż zamków. Tego wieczoru łazienka wydawała się nienaturalnie cicha, lustro parowało tylko na brzegach. Nagle wibracje przeszły w rytm, który przypominał szept, prawie melodię. "Nie szoruj nas mocniej... tylko dokładniej," dobiegło z samej głębi piany. Nadia zamarła, potem przyłożyła telefon do uchwytu i włączyła dyktafon. To nie był filmik z internetu; to było z jej ust. Rano opowiedziała o tym Maksowi, wiernemu partnerowi z kółka biologicznego. W szkolnym laboratorium pani Żarnowska pozwoliła im obejrzeć płytkę nazębną pod mikroskopem. Na ekranie widać było całe miasto, jakby z cukru i nici. Ulice świeciły, a dziesiątki kulistych bakterii przetaczały się jak tłum po koncercie. "Za dużo słodkich napojów, Nadio?" szepnął Maks, niby żartem, ale wzrok miał czujny. Nagle próbka zniknęła z preparatu, jakby wciągnął ją miniaturowy wir. Szklana płytka została pusta, a w powietrzu zawisł smak mięty i ozonu. Po lekcjach Nadia wróciła do domu z plecakiem pełnym notatek i pytań. Ustawiła minutnik na dwie minuty, rozwinęła nić i włączyła szczoteczkę, jak zawsze. "Jeśli to żart, to bardzo naukowy," mruknęła, zaczynając od linii dziąseł. Szept wrócił, jeszcze bardziej wyraźny, jak jednostajny bas pod piosenką. Strażnicy Emalii czekają za przepływem; nie ścieraj, prowadź miękko, bo drogi ukryły się w bruzdach. Nadia pochyliła się nad zlewem; piana ułożyła się w strzałkę wskazującą odpływ. Na zamku aparatu błysnęło coś jak mapa, siatka lśniących rowków i skrótów. Jedna linia biegła prosto do miejsca, gdzie zawsze zapominała doczyścić. Zadzwoniła do Maksa i włączyła głośnik, żeby nie była sama. "Jeśli zniknę w rurach, powiedz mojej szczoteczce, że ją lubię," zażartowała, ale dłonie trzymała pewnie. Przywiązała koniec nici dentystycznej do kranu, drugi owinęła wokół nadgarstka. Ustawiła głowicę szczoteczki tuż nad odpływem; wibracje rozświetliły wodę jak mgłę pod sceną. Z sykiem pojawił się krąg, lśniący jak szkliwo pod lampą u dentysty. "Widzę to," wyszeptał Maks, a w jego głosie brzmiała ciekawość i dreszcz. Ze środka uniosła się sylwetka, złożona z cukrowych kryształków i lepkich nitów płytki. Kształt otworzył usta pełne połyskujących narzędzi, a lustro zaparowało w jeden, zaskakująco czytelny napis: "Wejdź, albo my wyjdziemy."