Świt podnosił się nad fiordem jak srebrna kurtyna, a Eira ostrzyła nóż. Jej ojciec, cieśla okrętowy, mówił, że to nie praca dla niej. Ale wiatr pachniał podróżą i morzem, a ręce swędziały od ciekawości. Przygryzła wargę i spojrzała na wodę. Pod klifem czekała zatoczka, gdzie budowano długi okręt dla jarla. Na piasku leżała biała kość wieloryba, nacięta w stare znaki. Eira uczyła się run od babki Ragny, choć nikt nie traktował tego poważnie. Tego ranka dostrzegła na kości spiralę z kropką, znak Przesmyku. Leif, jej przyjaciel, przyniósł skrzynię pełną nitów i smoły. — Znów gapisz się na znaki? — mruknął. — Wiosłowanie nie czyta run. Eira wskazała spiralę, a potem klif, gdzie woda ciągnęła jak wdech. — Tam jest przejście. Przy odpływie odsłoni się wejście. Wieczorem w długim domu zgasły pochodnie, a jarl Sven wezwał radę. Zniknął kamień sterowy, święty jak przysięga, bez niego nie wypłyniemy. — Kto go ukrył, odda go jutro — rzekł — albo morze samo wyda wyrok. Słowa uniosły się jak dym, a potem spadły ciężkie na ławy. Eira ścisnęła wisior z zębów foki, bo znak na kości drżał w myślach. Noc zjechała z gór jak ciemne sanie, a mgła wpełzła do zatoczki. Eira ruszyła tam z Leifem, niosąc lampkę osłoniętą muszlą i skórą. Pod stopami dudniły puste jamy, jakby ziemia miała własne bębny. Na mokrych kamieniach znów zabłysła spirala, prowadząc prosto w ciemny korytarz. — Tylko zajrzymy — szepnęła Eira. — Jeśli coś brzęknie, uciekamy. Korytarz pachniał solą i smołą, a sufit błyszczał od wodorostów. W głębi rozległ się cichy chlupot, jak szept wielu języków naraz. Leif wyciągnął rękę, dotknął ściany i zamarł, bo kamień drgnął. Przed nimi z ciemności wyłonił się dziób nieznanego okrętu, wciśnięty w jaskinię. Na desce steru migotał skradziony kamień, a ktoś poruszył się za burtą. Światło lampki drgnęło, gdy nad wodą rozległ się obcy, trzykrotny sygnał rogu.