Wiatr szeleścił w kasztanie za oknem, a w kuchni babci Zosi pachniało cynamonem i pieczonymi jabłkami. Lila rozłożyła na stole kolorowe guziki, układając z nich serce, a Antek rysował latarkę ze srebrną rączką. Kot Pączek, puchaty i pręgowany, wąchał wszystko po kolei i mruczał jak malutki silniczek. — Pamiętajcie, nie wbiegajcie boso do ogrodu po zmroku. Mokra trawa, a potem katar — powiedziała babcia Zosia, nalewając herbaty z malinami. — A jak skończycie, możecie pobawić się na strychu. Tylko ostrożnie. Lila i Antek zamienili się spojrzeniami. Strych u babci był jak zaczarowane pudełko: stare kufry, wędkarskie siatki dziadka, pudła pełne szalików, a pod małym oknem — kosz jabłek, które pachniały słodko nawet zimą. Kiedy Pączek zobaczył, że Lila zawiązuje buty, nagle podskoczył, zgarnął łapą czerwoną wstążkę i pobiegł pod schody. Zatrzymał się przy rozkładanej drabince na strych i zaczął miauczeć. — No dobrze, idziemy za przewodnikiem — zaśmiała się Lila. Antek chwycił latarkę ozdobioną naklejkami w kształcie gwiazdek. Pstryk. Światło było miękkie i ciepłe, jak żółty plaster miodu. Na strychu pachniało drewnem, kurzem i suszonymi kwiatami. Świetliki kurzu tańczyły w snopie latarki, a nad głowami skrzypiała belka, jakby sowa poruszyła skrzydłem. Pod małym okienkiem leżał dywanik z zielonych włóczek, a obok — wielka, drewniana skrzynia z metalowymi narożnikami. Miała mosiężny zamek w kształcie słońca. — Ojej… jaka piękna — szepnęła Lila. Pączek wskoczył na wieko, usiadł i zwinął ogon wokół łapek. Nagle wszyscy troje usłyszeli: stuk… stuk… stuk. — Słyszałaś? — Antek wyprostował się jak struna. — Słyszałam. Może to gałązka o dach? — Lila pochyliła się bliżej. Stuk… pausa… stuk, stuk. Tym razem dźwięk dochodził wyraźnie z wnętrza skrzyni. Nie głośny, nie groźny. Bardziej jak delikatne pukanie w drzwi. — Babciu? — zawołał Antek w dół przez dziurę po drabinie. Z kuchni dobiegł odgłos czajnika i głos babci Zosi: — Już idę po miętę do ogrodu! Za chwilę wrócę! Wróci cisza, tylko wiatr zaszurał gdzieś w rynnach. Lila uklękła przy skrzyni. Na wieku była przyczepiona blaszka z wyrytym wzorem fal i gwiazd. Zamek miał mały otwór, a obok niego ktoś dawno temu wypalił w drewnie maleńką kropkę, jak pieg. Stuk. Stuk. Pączek nastawił uszy. Ogon mu się napuszył jak szczotka do butelek. — Może to coś prosi, żeby je wypuścić? — wyszeptał Antek. — Albo… może to tylko piłka, co odbija się o ścianki. Lila przełknęła ślinę. Wspaniałe i mądre dzieci często lubią wiedzieć, co stuka. Ale lubią też wiedzieć, czy to bezpieczne. — Najpierw zobaczmy, czy w ogóle da się to otworzyć — zdecydowała. Obeszli skrzynię dookoła. Obok leżał rulon z mapą świata, piórko w kolorze błękitu i stary sznur z supełkami, które wyglądały jak małe guziki. Na belce, tuż nad skrzynią, wisiał na gwoździu czerwony sznurek. A na sznurku… klucz! Był wąski i nieco krzywy, zakończony kółkiem w kształcie gwiazdy. Gdy Lila podniosła go, w powietrzu zatańczył cichy dźwięk, jak dzwoneczek poruszony lekkim podmuchem. — Pasuje! — ucieszył się Antek. — Zobacz, to samo słońce na zamku i gwiazda na kluczu. Jak noc i dzień. Stuk. Stuk, stuk. Trochę szybciej, jakby ktoś w środku nie mógł się doczekać. — Jeśli będzie strasznie, od razu zamykamy — powiedziała Lila, patrząc na brata. — Obiecujesz? — Obiecuję — przytaknął Antek. — Policzmy do trzech. Raz… — Dwa… — dodała Lila. Pączek zamruczał: — Mrrr… — Trzy! — powiedzieli razem. Klucz wszedł w zamek z cichym kliknięciem. Antek przekręcił go powoli. Zamek zadrżał, jakby przeciągnął się po długiej drzemce, i… klik! W tym samym momencie z dziurki wyleciał cienki pasek światła. Nie biały. Taki, jak jasny poranek po deszczu, z odrobiną błękitu i złota. Pachniało morzem i cynamonem równocześnie. — Widzisz to? — Antek otworzył szeroko oczy. — Widzę. I czuję. Jakby ktoś piekł szarlotkę na plaży — Lila chichnęła nerwowo. Skrzynia lekko drgnęła. Stuk. Tym razem dźwięk przypominał skromne „puk, puk”, tak uprzejme, że trudno było się bać. A jednak w brzuchu Lili i Antka zrobiło się cieplutko i łaskotliwie, jak od zbyt szybkiej karuzeli. Połysk w otworze migotał. W powietrzu zawisły drobinki, błyszczące jak confetti z promieni słońca. Na chwilę wydało im się, że słyszą cichutkie „pssst”, jakby ktoś szeptał zza ściany: „Halo?” — Może powinniśmy poczekać na babcię — Lila ściszyła głos. Antek spojrzał na Pączka. Kot spojrzał poważnie i stuknął łapką w wieko. Jak pieczątka: tak. — Zrobimy tylko malutką szparę — postanowił Antek. — Tyle, żeby zajrzeć. Lila położyła dłoń na wieku. Było gładkie i ciepłe, jak ławeczka wystawiona na słońce. Razem z bratem uniosła rogiem pokrywę. Zawiasy zapiszczały cieniutko: iiiii… W tej samej chwili wiatr dmuchnął w małe okienko i wpadł na strych pachnący ogrodem powiew mięty. Światło w środku skrzyni zadrżało. Pączek zeskoczył na podłogę, nastroszył wąsy i stanął jak strażnik. — Gotowy? — szepnęła Lila. — Gotowy — odpowiedział Antek i wziął głęboki oddech. Wieko uniosło się o centymetr. Dwa. Trzy. Z wnętrza wysunęła się smużka błyszczącego pyłku, zatańczyła w powietrzu i musnęła Antka w nos. Chłopiec kichnął cicho: — Apsik! Stuk. Teraz dźwięk był tuż, tuż. Jak mała dłoń, która delikatnie prosi o uwagę. Lila przygryzła wargę. Światło tańczyło po ich twarzach. Serce biło im szybciej. Cały strych jakby na chwilę wstrzymał oddech. Nawet belka przestała skrzypieć. — Trzy… dwa… jeden… — wyszeptał Antek. Lila uniosła wieko jeszcze wyżej i zajrzała do środka…