Wieczór zasnuwał błonia nad rzeką, a czerwono-złoty namiot wyrastał jak obietnica. Cyrk Szymona przyjechał trzeci raz w tym roku, lecz dziś panował inny ton. Lila, odpowiedzialna za rekwizyty, chodziła po trocinach i sprawdzała kółka wózków, linki, lampy i zamki. Wtedy podjechała ostatnia ciężarówka, biała i bez znaków, na której plandeka brzmiała jak bęben. Na burtach ktoś kredą napisał: Atlas Niewidzialnych Sztuczek. — Nic nie ruszać bez mojego sygnału — zawołał pan Szymon w malinowym fraku, ledwo zeskoczył z areny. Ogłosił premierę nowego numeru, wymyślonego przez iluzjonistę o imieniu Armand, który podobno nigdy nie pokazuje twarzy. Lila podpisała listę skrzyń i już czuła, jak jedna wibruje, jakby w środku dudnił rój. Na wieku widniał stempel: Otwierać tylko przy śpiewie, oraz małe gniazdko na klucz z mosiądzu. Próby sunęły gładko. Jarek żonglował pięcioma maczugami, aż drewno świstało i lśniło żywicą w świetle. Siostry Łuki fruwały na trapezie, a klaun Płatek ćwiczył numer bez słowa, unosząc publiczność wyobrażoną jedynie gestem. Nadir wbijał noże w wirujące deski, a Zoja na werblu trenowała ten dziwny werbel, co miał naśladować bicie serca. — Uważaj na lustra Armanda — mruknęła Zoja. — Wciągają spojrzenia, nie ludzi, ale czasem to gorzej. Lila roześmiała się z nerwów, po czym zobaczyła w jedynym lustrze za kulisami błysk, którego nie dawał żaden reflektor. Z wieczora przybyli wójt, strażacy i połowa miasteczka, pachnąc cukrem i dymem. Lampiony tliły się na odciągach namiotu, a orkiestra stroiła trąbki. — Gdy rozpocznie się werbel, przynieś skrzynię na środek, nie zaglądaj, czekaj na hasło — szeptał pan Szymon, wciskając Lili do dłoni ciężki klucz. Był ciepły jak moneta trzymana przez kogoś zbyt długo. — To śpiewa tylko, kiedy ktoś się naprawdę boi — dodał, jakby to miało ją uspokoić. Lila skinęła, ale w brzuchu czuła już pionowy przeciąg. Arena zapłonęła. Numery płynęły jeden po drugim, spójne jak warkocz ruchów, świateł i oddechów. Publiczność krzyczała po lądowaniu sióstr, milkła przy nożach, śmiała się, gdy Płatek łapał niewidzialne jabłka do niewidzialnego koszyka. Gdy ucichł ostatni śmiech, reflektor spadł na białą skrzynię. — Panie i panowie, Gość, którego nikt nie widział! — rozległ się głos Szymona. Lila weszła, słysząc w środku miękki pomruk, który równał się z jej pulsem. — Lila — wyszeptał ktoś zza desek, głos cienki i bardzo bliski. Obróciła się, lecz orkiestra grała, a tłum nie drgnął. Szymon uniósł dłoń z gestem pośpiechu. Lila wsunęła klucz w gniazdo, gdy wieko przesunęło się od środka, jakby ktoś już trzymał je na opuszkach.