Nad Odrą wisiała mgła, wsiąkając w światła latarni jak mleko w kawę. Wrocławska Wieża Matematyczna była ciemna i cicha, tylko zegar na fasadzie odliczał pojedyncze minuty, jakby robił to z osobistą urazą. Lena ścisnęła pasek plecaka i obejrzała się za siebie. Ulica Grodzka pusta, okno strażnika w bramie uniwersytetu przygaszone. Serce waliło jej nie z powodu wysokości, ale z powodu planu, który był bardziej zuchwały niż cokolwiek, co dotąd wymyśliła. Jonasz wspinał się tuż za nią po wąskich schodach. Niósł metalową walizkę, z której wystawały kable jak łodygi roślin. Po każdym stopniu lekko syknął, udając, że dźwiganie to tytaniczny wysiłek. – Powiedz mi jeszcze raz, dlaczego ryzykujemy skreślenie z listy kółka astronomicznego? – mruknął. – Bo oficjalnie wejście jest zamknięte do remontu, a nieoficjalnie – odpowiedziała Lena, nie odwracając głowy – to jedyne miejsce w mieście, gdzie meridian jest wyznaczony w kamieniu, a nie wirtualnie. Nasz moduł potrzebuje realnego punktu odniesienia. – Nasz moduł – powtórzył z przesadną czułością, stukając palcem w walizkę. – W lunchboksie po warzywach. Romantycznie. Jeśli kiedyś trafi do muzeum, kurator opisze to jako „pierwszy zegar Lena-Jonasza w opakowaniu ekologicznym”. Uśmiechnęła się, choć palce miała lodowate. Wszystko zaczęło się, gdy w szkolnej pracowni udało im się złapać anomalię – krótkie, niepokorne szarpnięcie sekundnika rubidowego modułu, gdy udawało im się zsynchronizować go z sygnałem radiowym przyłożonym do metalowej linii południka na starym planie miasta. Efekt był tak delikatny, że każdy profesor machnąłby ręką. Tylko że to szarpnięcie powracało. Zawsze w pobliżu starej wieży. Na ostatnim podeście Lena zatrzymała się i wyjęła z kieszeni płaski klucz. Nauczyła się jego kształtu na pamięć – służbowe drzwi na taras otwierały się twardo, metal o metal, jak w skrzypiącej szkatułce. Drgnęła, gdy zamek zgrzytnął. Powietrze w wieży było gęste od kurzu i starego drewna. W półmroku rysował się długi mosiężny pas – meridianowe oznaczenie przeciągnięte przez posadzkę jak blizna. – Nie wierzę, że tu jesteśmy – szepnął Jonasz i na moment naprawdę zamilkł. – Wygląda to jak wnętrze zegarka od środka, tylko powiększone. W sali stał też zapomniany refraktor na trójnogu, soczewki matowe od brudu, obok leżała mapa nieba z pogiętymi narożnikami. Na ścianie wisiał mechanizm zegarowy z ciężarem w formie ołowianej kuli. Każde „tik” brzmiało tak wyraziście, jakby ktoś kroił powietrze nożem. – Zero Wi-Fi, zero GPS – zrelacjonował Jonasz, kładąc walizkę na kamieniu. – Tylko nasz rubid, twoja odwaga i setki lat tradycji. Co robimy? Lena uklękła przy meridianie. Przeciągnęła palcem po mosiężnej linii. Była chłodna i gładka, jak lodowisko. Z walizki wyjęła srebrzystą kostkę z e-inkowym wyświetlaczem. Na ekranie odliczały się nanosekundy, prawie bezgłośnie. – Najpierw kotwica – powiedziała, podłączając klips do metalowej listwy. – Potem impuls. Jeśli różnice znowu się nawarstwią, spróbujemy je wzmocnić. – Tłumacz to tak, jakbyś opowiadała o muzyce, proszę – poprosił Jonasz. – Nie chcę myśleć o nawarstwianiu różnic, kiedy jestem legalnie nielegalnie w budynku. – To jak pizzicato zamiast legata – uśmiechnęła się krótko Lena. – Zamiast gładko płynąć, czas dostaje szarpnięcie. Pytanie: czy odpowie furioso, czy tylko westchnie. Ciemność na zewnątrz gęstniała. Z tarasu słychać było uparte skrzeczenie mew i dalekie hamowanie tramwaju. Sama wieża zdawała się oddychać, jakby miała płuca z cegły. Lena spojrzała na zegarek na ręce. 23:59. – Gotowy? – zapytała. – Nigdy nie byłem bardziej gotowy i bardziej przerażony jednocześnie – powiedział Jonasz, odchrząknął i pochylił się, by przycisnąć metalowy przycisk na urządzeniu. – Trzy. Dwa. Jeden. Impuls, krótki jak dotknięcie zimnej wody, przeszedł przez meridian. Przez ułamek sekundy nic się nie stało. Potem Lena poczuła, że dźwięki w sali rozjechały się – jakby jedna warstwa „tik” była minimalnie spóźniona wobec drugiej. Jej skóra pokryła się gęsią skórką. Na ekranie kostki cyferki zaczęły skakać, już nie równym rytmem, lecz z kapryśnym przyspieszeniem. – Widzisz to? – wydyszał Jonasz. – A to dopiero wstęp. Mosiężna linia pojaśniała. Nie płonęła ani nie iskrzyła; światło przypominało blask planktonu na morzu – mleczny, miękki, nie z tego świata. W tym samym momencie ciężar zegara drgnął i uniósł się o centymetr, jakby ktoś pociągnął za niewidzialny sznur. Powietrze zwęziło się, a w uszach Leny zabzyczał znajomy ton sygnału czasu, tylko niższy, bardziej chropowaty. – Lena… – Jonasz pokazał na szybę po stronie tarasu. – Zobacz. Na zakurzonej szybie, od wewnątrz, ktoś drżącą ręką wydrapał litery. Były świeże, jakby rysa dopiero co odsunęła pył. Lena podeszła, przyłożyła latarkę z telefonu. Napis brzmiał: „Lena, nie otwieraj”. Pod spodem – data: 18/10/1883. Nie czuła, jak telefon wyślizguje się jej z dłoni i ląduje miękko na dywanie, bo dywanu tutaj nigdy nie było. Skąd pamiętała ten skręt liter, to ząbkowanie przy „L”, ten drobny błąd w cyfrze osiem? Bo to był jej własny charakter pisma, jak odbicie w lustrze, tylko z innego czasu. – Ktoś robi sobie żarty – wymamrotał Jonasz, ale brzmiał jak ktoś, kto śmieje się w ciemności, żeby nie usłyszeć własnego strachu. – Albo twoja przyszła ja ma dostęp do bardzo starej szyby. Lena wróciła do meridianu. Światło nie słabło. Owszem, pulsowało, jakby posadzka oddychała. Każdy błysk odpowiadał dźwiękowi z mechanizmu. Słyszała też coś jeszcze: nieobecny w dzisiejszym mieście stukot kopyt na bruku, daleki dzwonek tramwaju, który dawno nie istnieje. Zapach też się zmienił – obok kurzu pojawiła się nuta oleju lampowego i wilgotnej cegły, takiej, która nigdy nie widziała elektryczności. – Jeśli to działa, to działa za dobrze – powiedział Jonasz cicho. – Przerwijmy. Zanim… – Zanim co? – spytała odruchowo, ale głos jej ugrzązł w gardle. Coś zaszeleściło pod ich stopami. Przez szklinę posadzki Lena dostrzegła kontury niższej kondygnacji – magazyn albo dawne archiwum. Tylko że zamiast współczesnych skrzynek stały tam drewniane kufry z metalowymi okuciami, a między nimi migało drobne światło. Dźwięk popłynął teraz inaczej, jakby ktoś przeciął wstęgę i spiął ją nową klamrą. Ciężar zegara szarpnął się i opadł; łańcuch zadzwonił krótką arią stali. Zawiasy w trapie pośrodku sali, którego nigdy wcześniej nie zauważyli, zaskrzypiały i drgnęły, jakby ktoś od spodu podważał je dłutem. – Tu jest jakiś… właz? – Jonasz już klęczał przy krawędzi, palcami wyszukując uchwytu, którego nie było. – Nigdy tego nie było w planach. – Nie otwieraj – przypomniała mu Lena mechanicznie, ale jednocześnie czuła, jak mięśnie palców drżą jej z ciekawości. Nie była osobą, która się cofa. Była osobą, która chce zobaczyć, zrozumieć, nazwać. To ją nauczyły zarówno nuty, jak i równania. Cichy stukot dobiegł z dołu. Jeden, drugi, trzeci – regularny jak metronom. Potem coś przyłożyło się do spodu trapa i odskoczyło, jakby sprawdzało, czy tam ktoś jest. Lena i Jonasz spojrzeli na siebie. W świetle z meridianu jego oczy wyglądały prawie srebrzyście. – To nie może być prawda – powiedział Jonasz i ugryzł się w język, jakby chciał odczarować własne słowa. Lena pochyliła się niżej, czując zapach żelaza i jakiegoś dawnego dymu. Wtedy górna wskazówka zegara zatrzymała się w połowie sekundy i cofnęła o dwa zęby. Z dołu odpowiedział – nie odgłos narzędzia, nie skrzypnięcie, lecz szept. Jedno słowo, wypowiedziane nienaganną polszczyzną, ledwie głośniej niż myśl: – Leno. Zanim zdążyła odsunąć dłoń, trap wyraźnie poruszył się pod jej skórą, jakby ktoś podnosił go od spodu. Światło na meridianie rozkwitło jednym, szerokim impulsem, a wszystkie dźwięki w wieży zlały się w jeden, absolutnie równy ton. Coś ciężkiego otarło się o kamień po drugiej stronie włazu, a drewniany rygiel, którego tam nie powinno być, zaczął powoli, nieubłaganie przesuwać się w bok.